พลอยเดินออกจากห้องเสือดำทั้งที่หัวใจยังเต้นแรง…แต่ก่อนจะปิดประตู เธอเหลือกตากลับไปมองเขาแวบหนึ่ง แบบแอบกวน ไม่ใช่ด้วยความกล้าเท่าไหร่ แต่ด้วยความโมโหตัวเองที่ดันไปหน้าแดงใส่เขาเมื่อกี้
เสือดำที่ยังยืนพิงโต๊ะ มองผ่านกรอบประตูมาด้วยสายตาคมเข้ม
“อะไรอีกล่ะ” เสียงทุ้มต่ำเหมือนจะดุแต่ก็คุมอารมณ์อยู่ พลอยเม้มปาก
“ก็…เฮียเสือยังไม่ได้ตอบเลย ว่าฉันทำงานได้ไหม” เขาเลิกคิ้วขึ้นนิดเดียว
“ก็บอกแล้วไงว่าค่อยว่ากัน พูดไม่รู้เรื่องหรอ”
“ก็คนมันอยากรู้หนิคะ จะได้เตรียมตัวถูก” พลอยยักคิ้วใส่เล็ก ๆ
เสือดำหัวเราะในลำคอเสียงต่ำ ๆ แบบคนเริ่มจะหมดความอดทน
“เด็กดื้อ”
“ไม่ได้ดื้อ แค่ถามเฉย ๆ” เธอพูดพลางยืนจ้องหน้าเขาเหมือนกำลังดื้อเงียบ
เสือดำเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนเธอต้องเงยหน้ามอง
“ถ้ามึงยังดื้อกับกูมากกว่านี้ เดี๋ยวจะไม่ได้เดินออกจากห้องแบบนี้หรอกเข้าใจไหม”
ประโยคนั้นทำให้เธอคอแข็งทันที หน้าแดงอีก
