เวลาล่วงเลยเกือบตีสอง คอนโดทั้งชั้นยังคงเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจแรง ๆ ของเสือดำที่เอนตัวอยู่บนโซฟา แม้จะหลับตา…แต่สมองเขายังตื่นเต็มร้อย ไม่เคยมีคืนไหนที่เขาวางการ์ดลงได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะวันที่มี “คนอื่น” อยู่ในอาณาจักรของเขา
เขานอนคว่ำหน้าแขนพาดหน้าผาก หัวสมองยังผุดภาพเด็กในห้องเล็กนั่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“นอนดี ๆ ก็ไม่ได้ ต้องให้กูเป็นห่วงอีก…”
แต่ในจังหวะที่เขากำลังพยายามบังคับตัวเองให้หลับ เสียงเอะเบา ๆ ดังแผ่วออกมาจากทางเดิน กึก…
กึก…
เสือดำลืมตาแทบทันที สัญชาตญาณนักล่าพุ่งขึ้นมาทั้งตัว เขาขยับลุกขึ้นอย่างเงียบ ร่างสูงใหญ่ก้าวออกจากโซฟาราวกับเงา เสียงเท้าไม่ดังแม้แต่นิดเดียว เขาย่องไปใกล้ห้องนอนเล็ก ก่อนพบว่า...ประตูห้องเปิดแง้มไว้ และมีเงาร่างเล็กยืนสั่นอยู่นอกห้อง
พลอยยืนกอดผ้าห่มเอาไว้แน่นเหมือนมันคือเกราะป้องกันชีวิต เธอชะเง้อมองรอบห้องด้วยแววตาตื่นกลัว เหมือนเด็กที่หลุดเข้ามา
