พื้นห้องด้านหลังบ่อนเปียกชุ่มด้วยเลือดจาง ๆ กลิ่นเหล็กคาวลอยขึ้นประสาทจมูกจนแสบ เสียงลมหายใจหอบหนักของนักพนันตัวใหญ่ดังสะท้อนผนังซีเมนต์ แต่ชายคนนั้นยังถูกจับกดคอแน่นกับโต๊ะเหล็กโดยมือเดียวของเสือดำ
“มึงคิดว่ากูไม่เห็นเหรอ…” เสียงทุ้มต่ำเย็นเฉียบของเสือดำเลื้อยเข้าไปในหัวจนทั้งบ่อนเงียบเหมือนถูกดูดอากาศออก
นักพนันส่ายหัวรัว ๆ น้ำลายผสมเลือดไหลย้อย
“ผม ผมเปล่านะบอส ผมไม่ได้โกหก” เพล้ง!
เสือดำกระแทกหน้ามันลงกับขอบโต๊ะแบบไม่ลังเล ฟันมันหักดัง กร๊อบ เลือดสาดจนลูกน้องที่ยืนดูต้องกลืนน้ำลาย
เสือดำยังคงจับคออีกฝ่ายเหมือนกำของเล่น
“มึงยัดไพ่ไว้ในแขนเสื้อ คิดว่ากูจะมองไม่ออก” คำพูดเขาเต็มไปด้วยความสมเพช และความหงุดหงิดลึก ๆ ที่พร้อมสาดใส่ใครก็ได้
นักพนันร้องลั่น
“บอส! ผมผิดไปแล้ว ผม” เสือดำชักมีดพกเล่มเล็กจากเอวขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อแทงแต่เขาใช้ปลายแหลมคมลากช้า ๆ ไปตามกรามของอีกฝ่าย จนเลือดซึ
