อากาศยามบ่ายในสลัมแน่นทึบเหมือนฝุ่นควันกดทับลงบนไหล่ พลอยเดินกระชับกระเป๋าผ้าใบเล็กในมือ ข้างในมีเงินไม่กี่ใบที่เสือดำให้เธอเบิกมาก่อน เธอเดินแทรกซอกตึกแคบ ๆ ที่คุ้นเคยมาตลอดชีวิต ก่อนจะหยุดที่หน้าบ้านไม้ผุพังหลังเดิม…
บ้านของเดชน้าชายที่เธอไม่เคยวางใจได้เลยสักครั้ง แต่เขาก็ยังเป็นคนที่ให้เธอมาตั้งแต่เด็ก เหมือนหนี้บุญคุณครึ่ง ๆ กลาง ๆ ที่เธอไม่รู้จะสลัดยังไง เสียงเดชตะโกนลอดประตูออกมาก่อนที่เธอจะทันเคาะ
“มาก็ดีแล้วไอ้พลอย! หายหัวไปตั้งหลายวัน นึกว่าหนีไปสบายกับไอ้พวกมีเงินนะเนี่ย!” พลอยถอนหายใจควักเงินออกมาจากกระเป๋า เธอไม่ได้อยากอยู่ที่นี่นานกว่าที่จำเป็น
“น้า… หนูเอาเงินมาให้” เธอยื่นธนบัตรสองสามใบ
“ยายมีนัดหาหมอ หนูต้องเอาให้ยายไปหาหมอด้วย” เดชตวัดสายตามองเงินในมือเธออย่างไม่ค่อยพอใจ ก่อนจะทำปากย่น ๆ
“น้อยจังวะ นี่ทำงานในบ่อนนะมึง ไม่ใช่เสิร์ฟตามตรอกซอกซอย”
“มันได้เงินทิปค่ะน้า
