ลมหายใจของเดชกระทบผนังปูนเย็นเฉียบในซอกตึกแคบ ๆ ร่างสกปรกของเขาทรุดฮวบลงอย่างหมดแรง หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ว่าพร้อมจะกระเด็นออกมานอกอกได้ทุกเมื่อ กลิ่นคาวเลือดจากปากยังติดอยู่ เลือดของเขาเองหลังจากถูกลูกน้องเสือดำกระชากคอเสื้อฟาดกับตู้คอนเทนเนอร์ บวกกับกลิ่นเหล้าคลุ้งที่เจ้าตัวกินเข้าไปตั้งแต่กลางวัน ทำให้ตอนนี้ทั้งตัวของเดชมอมแมมเหมือนขยะชิ้นหนึ่งที่ถูกคนถีบออกมาตรงริมถนน เขาเช็ดเลือดที่มุมปาก พลางสบถเสียงสั้น ๆ
“ไอ้สัตว์… ไอ้เสือเหี้ย…” แต่ยิ่งพูด เขายิ่งหน้าเสียระคนกลัว
เพียงแค่ดวงตาของเสือดำ…มันทำให้ชายขี้เมาอย่างเขาแทบทรุดลงตรงนั้น เสือดำไม่ได้ตะโกน ไม่ได้ข่มขู่ ไม่ได้ลงมือด้วยซ้ำแค่เดินเข้ามาใกล้เงาของมันบดบังไฟทั้งเพดาน และมองเขาด้วยสายตาที่เหมือนคนพร้อมฆ่าโดยไม่ต้องใช้แรง เดชรู้เลย ถ้าเขาไม่รีบถอยหนี เขาไม่ได้กลับบ้านแน่ หรือไม่ก็อาจจะไม่เหลือแม้กระทั่งชีวิต เขาพยายามสูดลมหายใจ
