ประตูห้องปิด ปัง! เสียงสะท้อนจนพลอยสะดุ้ง เสือดำก้าวเข้ามาเหมือนสัตว์ป่าหลุดกรง เขาไม่รอให้เธอตั้งตัว อุ้มเธอขึ้นจนหลังแนบกับอกแข็ง แล้วโยนลงโซฟาอย่างแรงเท่าความเดือดที่คุกรุ่นในตัว พลอยยันแขน ลุกขึ้นทันที แต่เสือดำกดมือลงบนพนักพิงข้างศีรษะ ขังเธอไว้ในอาณาเขต ลมหายใจเขาหนัก... ใกล้... ร้อนจนแก้มเธอชา
“จะหนีไปไหนอีก…พลอย” เสียงเขาต่ำคล้ายเสียงคำราม พลอยผลักอกเขาเต็มแรง
“ฉันไม่ใช่หมาแมวให้เฮียลากเข้ากรง!” เขากดมือลงข้างตัวเธอแน่นขึ้นทันที
“พลอย...มึงหยุดพูดก่อนที่กูจะคุมตัวเองไม่ได้” แต่พลอยไม่หยุด ความกลัวและความโกรธปะทุพร้อมกัน
“ทำไมฉันต้องฟังคนที่ทำตามอารมณ์ เฮียไม่มีสิทธิ์จับฉัน ลากฉัน หรือสั่งฉัน” เสือดำเงียบไปหนึ่งวินาที... หนึ่งวินาทีที่อันตรายที่สุด ร่างแกร่งตึงเหมือนเชือกใกล้ขาด เขายืดตัวขึ้นช้า ๆ สบตาเธอด้วยความเดือด ความสั่น และความเจ็บแปลก ๆ แล้วพูดออกมา ไม่ใช่การตะคอก ไม่ใช่
