รถกระบะของลูกน้องเสือดำแล่นกระแทกถนนสลัมดัง กึก ๆ ๆ จนพลอยเกือบหัวสั่นหัวคลอน
เธอนั่งเบาะหลังระหว่างลูกน้องสองคน แต่โดนล็อกแขนไว้แน่นราวกับเป็นนักโทษคดียาเสพติดระดับประเทศ พลอยหันไปมองคนที่จับแขนเธอ แล้วพูดเสียงดังฟังชัด
“จับแน่นขนาดนี้ น้าจะลวนลามกูเหรอ ลูกน้องหันมามองงง ๆ
“อะไรของมึงไอ้เด็กนี่” พลอยสะบัดหน้ามองบน
“ก็เห็นลูบแขนกูอยู่ตั้งนาน…ถ้าน้าอยากก็บอกดี ๆ ไม่ต้องล็อกตัวกันขนาดนี้ก็ได้มั้ง” ลูกน้องอีกคนสำลักน้ำลาย
“มึงพูดอะไรของมึงวะ” พลอยยิ้มกวน
“หรือเป็นโรคขาดความอบอุ่นมา ๆ ให้กอดก็ได้นะ แต่เอาให้นุ่มกว่านี้หน่อย หนูเจ็บแขนแล้วไอ้สัส”
ลูกน้องทั้งรถเริ่มหัวร้อน บรรยากาศในรถเหมือนใกล้จะระเบิด เดชนั่งเบาะหน้าโดนล็อกแขนเหมือนกัน รีบหันไปกระซิบ
“เฮ้ยพลอย! หยุดปากก่อน เดี๋ยวมันยิงหัวเราสองคนนี่กลางทางนะ” พลอยยังไม่หยุด
“ก็ให้มันยิงสิ จะได้ไม่ต้องไปเจอไอ้หน้าเสืออะไรนั่นด้วย หนูนี
