เช้าอีกวันพลอยมาถึงบ่อนเร็วเหมือนเคย เธอผูกผมลวก ๆ ใบหน้ายังดูง่วงเพราะเมื่อคืนเสือดำไล่ให้เธอไปนอนเร็วแต่เธอดื้อจะเก็บห้องเอง ผลคือเขาหงุดหงิดใส่ทั้งคืนแต่ก็แอบเอาผ้าห่มมาคลุมให้ตอนเธอหลับ เขาไม่รู้ว่าเธอลืมตาเห็นตอนเขาเดินออกไปอย่างหัวเสีย เธอมาทำงานเคาน์เตอร์แลกชิป ยืนยิ้มรับลูกค้าทั้งที่ในใจยังคิดถึงหน้าดุ ๆ ของพ่อเจ้าของบ่อนที่ชอบทำเหมือนรำคาญเธออยู่ตลอด
"หน็อย… คนอะไร เอะอะขู่จะโยนลงทะเล แต่เมื่อคืนก็ยังเอาผ้าห่มมาให้…" คิดแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ แต่รอยยิ้มของเธอหายวับในทันที เมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
“มานี่ก่อนไอ้พลอย!” ร่างของ เดชน้าชายผู้เป็นฝันร้ายของชีวิต เดินเข้ามาด้วยใบหน้าโทรมเหมือนคนไม่ได้นอนแววตาวาวโลภ เหมือนนักล่าที่เห็นเหยื่อสะดุดเข้ามาเอง พลอยชะงักมือเย็นเฉียบแต่พยายามยืนให้มั่น
“น้ามาที่นี่ทำไม” เธอเอ่ยเบา ๆ กลัวคนรอบข้างได้ยิน
“ก็มาดูหลานหายตัวไปเลย อยู่ ๆ หายไป
