ลานจอดรถด้านหลังบ่อนลมพัดแรงพอจะไล่กลิ่นอับของบ่อนออกไป แต่ไม่แรงพอจะดับอารมณ์เดือดของ “เสือดำ” ที่ยังคงจับข้อมือพลอยแน่นเหมือนกลัวว่าเธอจะหลุดมือไป พลอยถูกลากตามแรงนั้นแทบจะวิ่ง
“เฮีย! เดี๋ยวก่อนจะพาไปไหนเนี่ย ตอนเด็กก็หิ้ว ตอนนี้ก็ลาก” เสือดำไม่ตอบ ก้าวยาว ๆ ของเขาเต็มไปด้วยความเดือดที่ยังคุกรุ่นเหมือนไฟไหม้ใต้ผิว
ประตูเหล็กด้านหลังถูกผลักเปิด “ปัง!” เสียงดังจนพลอยสะดุ้ง ลานด้านนอกมีเพียงแสงไฟส้มจากเสาไฟ สะท้อนเงาร่างสูงของเขาที่ยืนขวางเธอราวกับเจ้าแห่งเงา
“มึงรู้ไหม… เมื่อกี้มึงจะโดนอะไร” เสียงเขาต่ำ…ช้า…และโกรธจนพื้นแทบสั่นพลอยเม้มปาก
“ก็…ไม่ใช่ว่าฉันอยากให้เขามายุ่งสักหน่อย!” เสือดำหันขวับมามอง ดวงตาคมคู่นั้นเหมือนเสือที่ยังไม่ยอมเก็บกรงเล็บ
“มึงพูดเหมือนมันเป็นเรื่องเล็ก ไอ้ชิบหายนั่นแม่งเป็นคนที่กูยิงทิ้งได้เลยนะ”
“ก็เฮียยิงจริง ๆ นั่นแหละ!” พลอยสวนกลับทันที เสียงเธอสั่นแต่ยั
