เสือดำที่นั่งรอให้เธอเดินเข้ามาคุย พลอยเม้มปากแน่น รู้ดีว่าเขาไม่ได้ถามเล่น ๆ แต่เธอก็ไม่คิดจะยอมง่าย ๆ เช่นกัน เธอสบตาเสือดำแบบไม่ยอมแพ้ ทั้งที่ขาเริ่มสั่นจริง ๆ
“ไม่ไป” เธอพึมพำเบา ๆ เสือดำเลิกคิ้วขึ้นนิดเดียว
“ว่าไงนะ”
“ไม่ไปคุย…จะกลับบ้าน” เธอสะบัดหน้าแต่ยังนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ได้กล้าก้าว เพราะเสือดำหยิบปืนขึ้นมาวางบนโต๊ะพร้อมหมุนมันเล่นอย่างชินมือ
เสือดำหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงแบบผู้ชายที่รู้อยู่เต็มอกว่าอีกฝ่ายแกล้งเก่งอย่างเดียว แต่ไม่กล้าหนีจริง เขาเอียงหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มกวน ๆ แต่นัยน์ตาดุจนชวนนึกถึงเสือกำลังเดินเข้าหาเหยื่อ
“กูให้เดินมานี่…” เสียงเขาต่ำลงกว่าเดิม
"ไม่ใช่ให้มึงยืนดื้ออยู่ตรงนั้น”
สายตาของเขาทำให้พลอยรู้สึกเหมือนถูกตรึงอยู่กับพื้น ร้อนจนลมหายใจตัวเองยังสั่น พลอยสูดหายใจเฮือกหนึ่ง
“แล้วถ้าฉันไม่ไปไกล้นายหละ…” เสือดำยิ้มแบบที่ทำเอาเด็กสลัมทั้งตลาดต้องขนลุก
“ถ
