เสียงไม้เท้าฟาดหัวไอ้เดชยังดังลั่น ปึก! ปึก! จนไอ้จ๋องผงะถอยเหมือนเจอผี ยายของพลอยยืนหอบหายใจมือสั่นน้อย ๆ แต่ยังฟาดซ้ำเหมือนคนที่อดกลั้นมานาน
“เสพยาอีกแล้วมึง! เดช! จะเอากูตายตามพ่อแม่มึงใช่มั้ย” ไอ้เดชทรุดลงไปกองกับพื้น ไม่รู้ว่าเจ็บเพราะไม้เท้าหรือเพราะยาที่มันพ่นเข้าไปเมื่อครู่
แต่เสือดำ…ยังยืนอยู่ที่เดิมมือใหญ่ของเขายังกำคอเสื้อเดชแน่นอยู่ครึ่งหนึ่งเหมือนสัตว์นักล่าที่ถูกขัดอารมณ์กลางคันและตอนนั้นเอง เสือดำหายใจแรง แรงจนไหล่กระเพื่อม เหมือนเสือป่าที่โดนพรากเหยื่อออกจากปากกลางคัน ดวงตาของเขามีแต่อารมณ์เดือดพล่าน ความโกรธพุ่งสูงจนพลอยรู้สึกเหมือนถูกไฟลวกจากระยะหลายเมตร แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร เสือดำก็ก้มลงกระชากเสื้อเดชให้ลอยสูงขึ้นอีกครั้งโดยไม่สนใจยาย เสียงกระแทกของรองเท้าเดชลากไปตามพื้นซีเมนต์ดังครืด
“ฟังกูให้ดี ไอ้เดช มึงด้วยไอ้จ๋อง” เสียงเขาต่ำหนักและอันตรายจนแม้แต่ไอ้จ๋องยั
