เสียงประตูห้องลับที่เสือดำปิดทิ้งไว้ยังสะท้อนอยู่ในหัวของเดช เขานั่งหอบแฮ่ก ๆ แผ่นหลังชุ่มเหงื่อ อาการเจ็บตามแขนขาไหลบ่าเหมือนโดนต่อยทั้งที่จริง ๆ ยังไม่โดนอะไรสักหมัด แต่ความกดดันมันเหมือนถูกบีบตรึงทั้งตัว
พลอยนั่งลงข้าง ๆ ใช้แขนเสื้อตัวเองปาดเลือดที่มุมปากน้าเบา ๆ เสียงเธออ่อนลงผิดกับตอนตวาดลูกน้องเสือดำเมื่อครู่
“โอ๊ย…น้าเดช มาทำงานอะไรให้มันเจ็บตัวแบบนี้เนี่ย” เดชหัวเราะหอบ แต่หัวเราะแบบจะตายคาแขนอยู่แล้ว
“กูไม่ได้เจ็บเพราะมันหรอก…กูเจ็บเพราะกูตกใจ…จะเป็นลมอยู่หลายรอบ" พลอยถลึงตาใส่
“อย่างน้อยก็ยังมีแรงปากดีนะ”
เดชกลืนน้ำลายก่อนจะกระซิบเสียงสั่น
“พลอย…เอ็งไปทำอะไรกับมันวะ ทำไมมันถึง…ถึงไม่กินหัวกูเลย” พลอยเบือนหน้า ไม่ยอมสบตา
“เคยช่วยคนหัวหน้ามันมาครั้งนึง…นานแล้ว จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหน้าตามันเป็นยังไงตอนนั้นเพราะเลือดเต็มหัวไปหมด" เดชส่ายหน้า
“บ้าชิบ…หลานกูนี่มันไม่ธรรมดาจริง ๆ”
