Demirhan’ın başı, sanki bütün gece boyunca çekiçle dövülmüş gibi zonkluyordu. Göz kapaklarını aralamak önce bir ağırlık, sonra bir sis tabakasını yarıp çıkmak gibiydi. Odanın yarı karanlık hâli, perdelerin arasına sıkışmıştı; sabah ışığı ince ince süzülerek yatağın ucuna düşüyor, odada dağınık bir sessizlik dolaşıyordu.
Uyandığında ilk hissettiği şey baş ağrısıysa, ikincisi çıplaklığı oldu.
Yorgan belinin altına kadar kaymıştı, göğsü açıkta… Derisinin üzerinde gece boyunca içtiği alkolün bıraktığı sıcak, ağır bir tortu hissi vardı. Bir an kafası karıştı; geceyi, yaptıklarını, sarhoşluğunu hatırlamaya çalıştı. Hafızasının parçaları ağır ağır yerine oturuyordu. Deren’in elleri… Deren’in titrek nefesi… ona yardım edişi… Kendini dizine çekişi…
İçinden bir lanet okudu.
Başını tutarak doğrul
