Şirket binasının en üst katında, dış dünyadan soyutlanmış gibi duran o geniş oda, gün ışığını ağır ağır içine alıyordu. Tavandan yere kadar uzanan camlardan sızan solgun kış güneşi, masanın cilalı yüzeyinde donuk bir parıltı bırakmıştı. İstanbul griydi bugün; bulutlar alçak, hava boğucu… Sanki şehir bile Demirhan’ın içindeki ağırlığı paylaşır gibiydi.
Demirhan, masasında dimdik oturuyordu. Önündeki dosyalar açılmamış, bilgisayar ekranı uzun süredir aynı sayfada kalmıştı. Gözleri bir noktaya sabitlenmişti ama baktığı yerde hiçbir şey yoktu. Çenesini sıkıyor, ara ara derin nefesler alıp veriyordu. Yüzündeki sert ifade, alışıldık soğukkanlılığın çok ötesinde; endişeyle yoğrulmuş, uykusuzlukla keskinleşmişti.
Masasının karşısında Selim oturuyordu. Koltuğun kenarına ilişmiş, ellerini dizlerin
