intro
636 Words
intro
‘พี่ชายร้องไห้ทำไมคะ ? ทำไมเสื้อพี่เปียกแบบนี้’
เด็กสาวนัยน์ตากลมโตจับจ้องไปยังรุ่นพี่ผู้ชายที่สภาพเนื้อตัวเปียกปอน เสื้อผ้าเปียกโชกและยับยู่ยี่จนดูเหมือนคนผ่านเรื่องแย่ ๆ มา
‘ซีลีน’ ในวัย 14 ปี รู้สึกงุนงงและเป็นห่วงเด็กผู้ชายที่ดูโตกว่าเธอ
เด็กผู้ชายคนนั้นยืนอยู่บนสะพาน เขาเกาะขอบสะพานที่เบื้องล่างเป็นแม่น้ำขนาดใหญ่
‘แม่คะ... พี่เขาจะเป็นอันตรายมั้ย ?’
ซีลีนหันไปมองแม่ตัวเองด้วยใบหน้ากังวล ผู้ชายตรงหน้าไม่ตอบคำถามมิหนำซ้ำกลับปีนป่ายขึ้นไปทำเหมือนจะกระโจนตัวลงไปในน้ำ
‘พี่ชายคะ พี่อย่ากระโดดนะ... ฮึก... อย่าทำแบบนี้นะคะมันทรมานนะ’
ซีลีนไขว้คว้าข้อมือของพี่ชายตรงหน้าเอาไว้ นัยน์ตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่หลั่งไหลออกมา
‘หนูจ๊ะ ใจเย็น ๆ นะ ลงมาคุยกันดี ๆ หรือถ้าหนูไม่พร้อมคุยไปบ้านน้าก่อนมั้ย ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดจะได้รู้สึกสบายขึ้น’
‘ไม่... ผมอยากตาย’
เด็กชายตรงหน้ามีแววตาที่แข็งกระด้าง ใบหน้าฟกช้ำ ตามต้นแขนมีรอยช้ำที่เหมือนผ่านเหตุการณ์เจ็บปวดมา
‘พี่ชายค่ะ พี่เห็นท้องฟ้านั้นมั้ย ? หนูอยากรู้จังว่าพรุ่งนี้ฝนจะตกหรือเปล่า พี่มารอลุ้นคำตอบไปกับหนูได้มั้ยหนูอยากมีเพื่อนลุ้นด้วยกัน’
เธอกุมมือพี่ชายตรงหน้าเอาไว้
‘คุณแม่หนูทำอาหารอร่อยนะ แล้วก็คุณพ่อเปิดร้านไอศกรีมด้วยพี่ต้องชอบแน่ ๆ’
พี่ชายเคลื่อนสายตามาจับจ้องซีลีนไว้ สองคนสบตากัน ริมฝีปากซีลีนระบายยิ้มออกมาอย่างสดใส
ราวกับแสงอาทิตย์ที่สาดส่องให้เด็กที่มืดมิดมองเห็นแสงสว่าง
‘ไปด้วยกันนะลูก เชื่อพ่อไอศกรีมจะเยียวยาทุกอย่างเอง’
‘ใช่แล้ว~ ไอศกรีมช็อกโกแลตชิพจะเยียวยาพี่เองค่ะ ^^’
รอยยิ้มสดใส ท่าทีไร้เดียงสา แววตาที่อ้อนวอนให้เขาติดกับทำให้พี่ชายตรงหน้าโอนอ่อนอย่างง่ายดาย
‘อื้อ...’
เด็กชายตรงหน้าน้ำตาไหลก่อนจะพยักหน้าแล้วค่อย ๆ ปล่อยตัวให้พ่อของซีลีนยกลงมาจากขอบสะพาน
ซีลีนยิ้มดีใจจนดวงตาแทบปิด เธอคว้ามือพี่ชายมากุมเอาไว้แล้วพาเดินไปที่รถยนต์ด้วยกัน
‘หนูอยากมีพี่ชายมานานแล้ว วันนี้หนูเจอพี่ชายคนนั้นแล้ว’
หัวใจที่แข็งกระด้างสั่นเล็กน้อยกับท่าทีไร้เดียงสาที่เด็กสาวตรงหน้าแสดงออกมา
ทุกอย่างเหมือนจะเป็นไปได้ดี เด็กชายได้มีโอกาสรับความรักจากครอบครัวที่อบอุ่น ได้ใช้ชีวิตร่วมกันเพื่อสมานบาดแผลที่ได้พบเจอ
ตลอดระยะเวลา 1 ปีที่ทั้งคู่ผูกพันเหมือนเป็นการผูกสายใยให้ขาดจากกันไม่ได้
แต่ทว่าเมื่อมีแสงสว่างสาดส่องก็ถึงเวลาของความมืดมิดที่จะกลืนกินให้ดับลง
‘พี่ชาย!’
‘ซีลีน... อย่าลืมพี่นะ’
ปัง!!!!
เขาถูกลักพาตัวไปต่อหน้าต่อตาและหายสาปสูญราวกับไม่เคยมีอยู่
วันเวลาล่วงไปสี่ปีผู้ชายคนนั้นยังคงติดค้างอยู่ในใจของซีลีนเสมอมา...
‘พี่อยากกอดหนูมั้ย พี่เป็นคนที่ควรได้รับความรักนะคะ พี่มีค่าที่สุดสำหรับหนู’
‘ซีลีน... พี่จะไม่ลืมเธอ’
คำบอกกล่าวครั้งสุดท้ายเป็นเหมือนการบอกลาที่ทิ้งเส้นท้ายสีแดงที่ยึดเหนี่ยวใจของทั้งคู่ให้ติดกัน
Talk
เชิญชวนค่าา ใครชอบสายธงแดงที่คลั่งไคล้เธอเป็นที่หนึ่งมามุงทางนี้
1 เม้น 1 กลจ สำหรับเรื่องใหม่กันนะคะ ❤️
- Writer
