ตอนที่ 41 ความช่วยเหลือจากซีจิ้ง
นับว่าเป็นโชคดีของแคว้นฉู่และแคว้นซีจิ้ง หยาดพิรุณที่กระหน่ำลงมาไม่ได้หยุดพักราวสามวันสามคืนนั้น บัดนี้กลับหยุดลงท้องฟ้าที่เคยมืดมัวก็สว่างเหมือนดังฟ้าเปิด เหลียงเฟิงไห่เร่งควบอาชาไปยังค่ายอพยพของชาวบ้านเป็นการเร่งด่วน ชาวบ้านเมื่อเห็นองค์รัชทายาทเข้ามาก็คุกเข่าทำความเคารพอย่างซาบซึ้งในพระกรุณา ทว่าเหลียงเฟิงไห่ก็โบกมือให้แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเอง พื้นดินโคลนสกปรกเช่นนี้ จะคุกเข่าทำไมกัน
“ทูลองค์รัชทายาทข้าวสารในค่ายที่เรามีอยู่ในตอนนี้น่าจะมีใช้อีกราวเจ็ดวันเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”จิ้นผิงรองแม่ทัพประจำกองกำลังองค์รัชทายาทบอกออกไปด้วยสีหน้าเป็นกังวล
“อืม...ข้ารู้แล้ว...หานซั่วเจ้าเร่งกลับไปหาซื้อข้าว และนำข้าวทั้งหมดที่เราเตรียมไว้นำกลับมาที่นี่ภายในห้าวันนี้”
“รับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ” หานซั่วรับคำสั่งอย่างแข็งขัน แม่ทัพเซียวอี้เหลียนที่มีราชโองการแต่งตั้งเป็น
