ตอนที่ 27 สั่งสอนเสียบ้าง
“ใช่...ข้ากำลังวาดภาพอยู่”
“ดีจริงเพคะ หม่อมฉันเองก็ชอบวาดภาพ จำได้ว่าเมื่อครั้งหม่อมฉันยังเป็นเพียงเด็กหญิง องค์รัชทายาทเคยสอนให้หม่อมฉันวาดภาพด้วยนะเพคะ พระองค์คงจะทรงทนดูมิได้ที่หม่อมฉันวาดเสียจนน้ำหมึกหยดเต็มไปหมด กระดาษผ้าผืนนั้นจึงใช้มิได้เลยเพคะ ตอนนั้นองค์รัชทายาทจึงทรงจับมือหม่อมฉันวาด หลังจากนั้นมาหม่อมฉันจึงตั้งใจวาดภาพมาตลอดเลย ตอนนี้ก็พอจะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ดูจากภาพของพระชายาแล้วหม่อมฉันยังห่างไกลอีกเยอะเลยเพคะ อิอิ”
เซียวโหย่งเหมยยกแขนเสื้อขึ้นปิดปากหัวเราะออกมาเล็กน้อยพอดูน่าเอ็นดูเช่นดังสตรีสูงศักดิ์ จ้าวฟางหลินพยักหน้ายิ้มออกไป รู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการมาตอกย้ำให้ตนเองทราบถึงความเป็นมาของนางและรัชทายาทเมื่อครั้งยังเด็ก เช่นนั้นที่จูมามาเคยบอกกับนางว่าเหลียงเฟิงไห่มีสตรีในดวงใจ และยังรักมั่นมาตั้งแต่ครั้งยังเด็กก็คงจะเป็นเรื่องจริง และนี่ก็คงเป็น
