ตอนที่ 29บทรักป่าเถื่อน
หลี่จินเป่าลุกขึ้นเดินไปแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ประดับไปด้วยหมู่ดาวระยิบระยับ นางถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา ไม่ใช่ว่าเจ้านายของนางต้องการจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับมิใช่หรือ เหตุใดจึงได้แสดงออกกันเสียงดังถึงนอกห้องเช่นนี้ และอีกอย่างไม่ใช่ว่านางนำชาไปให้พระชายาดื่มแล้วหรือเหตุใดพระชายาจึงไม่หลับ หลี่จินเป่าเบิกตาขึ้นเมื่อรู้สาเหตุที่พระชายามิได้หลับได้แล้ว เพราะก่อนที่จะดื่มพระชายาใช้ให้นางเดินไปปิดหน้าต่างห้อง สงสัยคงจะอาศัยช่วงนั้นเทชาทิ้งกระมัง ช่างเหมาะสมกับองค์รัชทายาทเสียจริง หากเป็นจริงเช่นดังที่นางคิด คาดว่าหลายคืนที่ผ่านมาพระชายาคงรู้แล้วกระมังว่ามิได้นอนเพียงผู้เดียว
ภายในห้องบรรทม
“หวานนักหลินหลินเจ้าหวานไปทั้งตัว” เสียงแหบพร่ากระซิบริมใบหู ริมฝีปากร้อนจูบซับไปทั่วลำคอระหง ช่วงเอวก็กดหนัก ๆเข้าออกอย่างไม่เบาแรงนัก เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องสร้างความเข
