บทที่ 32 รับอาหารร่วมกัน
ตำหนักบูรพายามโหย่ว (17.00-18.59)
บนโต๊ะอาหารมีอาหารชั้นเลิศเรียงกันอย่างหลากหลาย หัวโต๊ะเป็นที่นั่งขององค์รัชทายาทผู้เป็นประมุขของตำหนัก ด้านขวามือเป็นตำแหน่งของจ้าวฟางหลินพระชายาเอก ด้านซ้ายมือย่อมต้องเป็นที่นั่งของเซียวโหย่งเหมยพระชายารองผู้นั้น จ้าวฟางหลินนั่งเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่สนใจผู้ใด นางตักอาหารเข้าปากเงียบ ๆ ผิดกับพระชายารองที่พยายามเอาอกเอาใจสวามีอย่างออกนอกหน้า อาหารหลายอย่างที่ถูกคีบส่งเข้าไปในถ้วยข้าวของสวามีจนล้น ต่อให้เหลียงเฟิงไห่มีสิบปากก็เกรงจะเสวยกับข้าวเหล่านั้นไม่ทัน หรือนางควรจะตักให้เช่นเดียวกับพระชายารองดูบ้างนะคงจะสนุกน่าดู
“องค์รัชทายาทเพคะ เสวยอิงเถาโร่ว (หมูเชอร์รี) จานนี้ดูสิเพคะ หม่อมฉันลงครัวไปคุมการทำด้วยตนเองเลยนะเพคะ”
“อืม...รสชาติดียิ่ง” พระชายารองเซียวโหย่งเหมยที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มเขินด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับพระ
