Ural duyduğu kelime ile hayretle bakarken Gökçe, annesini kolundan yakaladı.
“Hadi anne, gidiyoruz buradan.”
Kızının teması ile ancak kendine gelen Berrin, bir yaprak gibi peşinde sürüklenirken Yakup önlerine geçerek onları durdurdu.
“Konuşacağız Gökçe. Sonra istiyorsan yine gidersin.”
“BEN HORTLAKLARLA KONUŞMAM! Çekil önümden abi. Nereden geldiyse oraya dönsün.”
Yakup kızın bir sinir krizine girmek üzere olduğunu kanlanan gözlerinden anladığında kocaman parmaklarını sıkıca omuzlarına sardı. Biraz fiziksel acı algısını çabuk kazanmasına yardım ederdi. Önünde tuttuğu kızın göz hizasına inerek tane tane konuştu.
“Hesap sormak istemiyor musun? On yıldır nerede olduğunu neden sana babalık etmediğini sormayacak mısın?”
Kızın bir kez bile kırpmadığı gözlerden iri damlalar hızla yuvarlanma
