Ortalık bir anda durulmuş, derin bir sessizlik çöküvermişti. Ne olduğunu anlamaya çalışan askerler donup kalmış, bir kadının haykırışına şahit olmuş, endişeli gözlerle ona doğru bakıyorlardı. Yayından fırlayan bir ok ya da bir savaş narası, az önce burada çetin bir çatışma olduğuna dair hiç bir iz kalmamıştı. Sadece rüzgarın uğultusu ve ağaçların rüzgara boyun eğişinin sesi duyuluyordu.
Kalenin giriş kapısının önünde dizlerinin üzerine çökmüş bir kadın boğazına dayadığı kılıcı elinde tutarken, gözlerinde ne bir korku ne de endişe... Hiç bir şey yoktu.
Ağlamayacak kadar cesur, blöf yapmayacak kadar gerçekti söyledikleri. Adriana ellerinin titremesine bile izin vermedi. Siyah dalgalı saçları yüzüne vuruyor, sonra özgürce omuzlarından aşağı süzülüp,beline kadar inerken sanki dans ediyordu.
