ตอนที่ 4 เด็กส่งยา [1]
695 Words
@ PUB X
23.45 น.
ยิปโซทำงานที่ผับแห่งนี้ได้เกือบสัปดาห์แล้ว แรกๆเธอยังปรับตัวไม่ได้ คนไม่เคยทำงาน นั่งกินนอนกินอยู่บ้าน แต่ตอนนี้ต้องมาทำในสิ่งที่ตนคิดว่าทำไม่ได้ วันแรกเธอตื่นขึ้นมาขาแทบขยับไม่ได้ เพราะเดินแทบตลอดเวลา แต่พอทำไปเรื่อยๆมันก็สนุกดีนะ ถึงแม้สายตาของผู้ชายที่มาเที่ยวจะมองเธอแปลกๆก็เถอะ ซึ่งเธอก็ไม่ได้สนใจมากมาย
มิลเล่แนะนำเธอให้อยู่ห่างๆคอปเปอร์เอาไว้ เพื่อไม่ให้เสี่ยงต่อการโดนไล่ออก และปะทะฝีปากของทั้งสองคน บ่อยครั้งเธอเห็นคอปเปอร์ควงสาวเดินขึ้นไปชั้นสาม
ยิปโซไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ เธอหยีทุกครั้งที่เห็นภาพนั้น ผู้หญิงพวกนั้นก็ไม่รู้ยังไง ยอมพลีกายถวายตัวให้ผู้ชายที่ไม่ได้รักตัวเองจริงๆได้ยังไง
“น้องครับ ช่วยเอาของนี่ไปให้โต๊ะนู้นที”
เสียงของลูกค้าที่เธอดูแลอยู่ดังขึ้น ยิปโซมองตามนิ้วอวบของผู้ชายคนนั้น
“อ๋อ ค่ะ โต๊ะ 4นะคะ”
“ใช่ครับ อ่ะ นี่ทิป พี่ให้เป็นค่าเดิน”
“ขอบคุณค่ะ”
ยิปโซรับแบงค์สีเทาใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินเอาสิ่งของห่อเล็กที่เธอก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรไปให้โต๊ะดังกล่าว
เท้าเล็กมาหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะ ก่อนจะโน้มตัวเข้าใกล้วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งในโต๊ะ เสียงเล็กเปร่งแข่งกับเสียงเพลงจังหวะมันส์
“พี่คะ พี่ที่นั่งโต๊ะ 10 ฝากของมาให้ค่ะ”
“ของอะไร?”
หนุ่มคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างสงสัย
“นี่ค่ะ หนูขอตัวนะคะ”
เมื่อยื่นของให้วัยรุ่นกลุ่มนั้นเรียบร้อยแล้ว ยิปโซก็เดินออกมา
“อะไรวะ ใครฝากมา”
เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งถามขึ้น
“ไม่รู้ว่ะ”
ชายหนุ่มคนที่รับของห่อเล็กมาแกะดูอย่างสงสัย เพื่อนๆมนกลุ่มต่างขมวดคิ้วกับสิ่งที่ได้เห็น ภายในมียาเม็ดเล็กอยู่ประมาณสี่ถึงห้าเม็ด
“เชี่ยแล้วไง”
เพื่อนอีกคนอุทานขึ้น
เขาขมวดคิ้ว พร้อมกับสีหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด มือหนากำเข้าหากันก่อนจะตะโกนหาใครสักคน
“ผู้จัดการร้านอยู่ไหน?!?”
เสียงเหี้ยมตะโกนดังขึ้นส่งผลให้ลูกค้าหลายคนหันมามองที่เขา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ เขาต้องการพบผู้จัดการร้าน
ไม่นานมิลเล่และยิปโซก็เดินมายังโต๊ะที่คาดว่ามีปัญหา
“เอ่อ มีอะไรหรอคะ”
“ผับนี้ขายยาด้วยหรอ?”
“เอ่อ อะไรนะคะ”
“นี่ไง เด็กเสิร์ฟคนนั้นมันเอามาให้ฉัน”
“เอ่อ ฉันว่าต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ๆค่ะ”
มิลเล่ถึงขมวดคิวใครมันทำเรื่องแบบนี้กัน เธอไม่เชื่อว่าน้องสายรหัสของเธอจะเป็นคนทำ คนอย่างยิปโซถึงแม้จะโดนที่บ้านตัดเงินค่าขนมแต่ไม่มีวันที่เธอจะหาเงินด้วยวิธีนี้
“ยิปโซแค่ทำตามที่ลูกค้าให้เอาของมาให้ โซไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในนั้นมันมีอะไร”
ยิปโซพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ปากเล็ก้เม้มเข้าหากันแน่น มิลเล่ลูบหลังสาวน้อยเป็การปลอบประโลม
“หึ รู้ไหม.. ฉันลูกใคร? พูดไม่ดี พ่อฉันสั่งปิดที่นี่ได้นะ”
“คุณใจเย็นๆก่อนนะคะ เรามั่นใจค่ะ ว่าทางร้านไม่ผิด และต้องมีการเข้าใจผิดกันแน่ๆ”
“หน้าฉันเหมือนคนขี้ยาขนาดนั่นหรอวะ ถึงได้เอายามาปล่อยให้ฉันเนี่ย”
“แจ็ค ไปตามพี่เปอร์ ด่วนเลย ฉันว่าคุณใจเย็นๆก่อนนะคะ เดี๋ยวเจ้าของร้านก็มาค่ะ”
มิลเล่ไม่ได้ตอบเขาแต่รีบบอกให้การ์ดในร้านคนหนึ่งไปตามคอปเปอร์มาด่วนที่สุด
เรื่องนี้มันเป็นเรื่องใหญ่เกินไปที่เธอจะจัดการคนเดียว คอปเปอร์ต้องมีวิธีจัดการที่ดีกว่าอยู่แล้ว
แจ็ครีบวิ่งมาหนาคอปเปอร์ที่นั่งคุยกับเพื่อนอยู่ชั้นสองของร้านที่เป็นโซน VIP
“เฮีย.. เกิดเรื่องแล้ว”
- Writer
