ตอนที่ 17 เป็นผัวหนูห้ามอ่อยคนอื่น [1]
943 Words
วันต่อมา
10.37 น.
คอปเปอร์เปิดเปลือกตาขึ้นมาเพราะเสียงคนตัวเล็กในอ้อมกอดของเขา เธอพูดอะไรเขาฟังไม่ค่อยถนัด เลยสะบัดศีรษะไล่เจ้าตัวง่วงงุนออกไป นี่เขาพึ่งได้นอนสี่ห้าชั่วโมงเอง แต่ตอนนี้เมียสำคัญที่สุด
“อือ.. เฮีย..หนูหนาว”
หนาวหรอ? ทั้งที่ผ้าห่มก็ผืนหนา อีกทั้งเขายังกอดเธอเอาไว้อีก อ่า..
“ตัวร้อนจี๋เลย”
เอายังไงดี นี่เมื่อคืนเขาเอาแต่ใจจนส่งผลให้คนตัวเล็กไม่สบายเลยหรือนี่ อีกอย่างอาจจะเป็นเพราะพวกเขาอยู่ในห้องน้ำนานเกินไปด้วย
“เดี๋ยวเฮียมานะครับ”
“ไปไหน? ไม่ให้ไป อยากกอดเฮีย”
คนตัวเล็กงัวเงีย ปรือดวงตากลมโตขึ้นมา เมื่อได้ยินว่าเขาจะไม่อยู่กับเธอ ยิปโซเลยปีนขึ้นมาบนตัวของคอปเปอร์ และซบใบหน้าเข้ากับแผงอก อีกทั้งยังกอดเขาแน่น ไม่ให้เขาขยับตัวได้
“ไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้ หนูไม่สบายนะรู้ไหม?”
“ไม่เอา จะอยู่กับเฮีย”
แขนเล็กกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ความร้อนจากร่างเล็กแผ่ออกมาทำให้เขาเริ่มร้อนไปด้วย
“อย่าดื้อ เดี๋ยวโดนตีก้น”
มือหนาบีบก้นเนียนนุ่มแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยวเด็กดื้อ
“อื้อออ เฮียเปอร์ใจร้าย.. งอนแล้ว!”
คนใจร้าย ..เธออยากนอนกอดเขา แต่เขากลับไม่ให้กอด ยิปโซเลยผละออกจากอ้อมกอดอุ่นแล้วพลิกนอนหันหลังให้คนตัวสูง คอบเปอร์หัวเราะเบาๆพร้อมกับส่ายศีรษะให้กับการกระทำที่น่ารักน่าชังนั้น
..ยิ่งป่วย ยิ่งเอาแต่ใจเหมือนเด็ก..
“เดี๋ยวเฮียมา ไม่เกินสองนาที นะ”
“อืม..”
คอปเปอร์กลับมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่ชุบน้ำหมาดๆ เขาดึงผ้าห่มออกจากร่างเล็กที่นอนขดอยู่ ยิปโซตัวสั่นหน่อยๆ คอปเปอร์พลิกร่างเล็กให้หันหน้าเข้าหาเขาก่อนจะเริ่มลูบผ้าหมาดกับผิวเนียน
“อื้ออ หนาว ..ไม่เอา”
ทันทีที่ร่างกายสัมผัสกับผ้าที่เปียกชื้นมือเล็กก็ปัดป่ายมันออก จนคอปเปอร์ต้องรวบมือเล็กเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว แต่เธอก็ยังดิ้น พร้อมกับกล่าวโทษเขา
“เฮีย.. อย่างแกล้งงงงง”
“เฮียไม่ได้แกล้ง อยู่นิ่งๆ”
คอปเปอร์ทำเสียงดุหน่อยๆ จนคนฟังเบ้หน้าคล้ายจะปล่อยโฮออกมา
“เฮียอย่าดุหนู ..กอดหน่อย”
“มาๆ กอดกันนะ ตัวแสบของเฮีย”
คอปเปอร์ดึงร่างบางที่ร้อนด้วยพิษไข้มาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะเช็ดตัวต่อ พอคนตัวเล็กหลับไปอีกรอบในอ้อมกอดคอปเปอร์ก็ออกมาหาซื้อข้าวต้มกุ้งพร้อมยาลดไข้ให้เธอ
พอทานข้าวต้มจนหมดแล้ว ผลเป็นไปตามคาด เด็กดื้อยังไงก็ดื้ออยู่วันยันค่ำ
“ไม่เอา.. ไม่อยากกินยา มันขม”
เสียงหวานเง้างอนอย่างเห็นได้ชัด แถมสีหน้ายังแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากกินจนคอปเปอร์เหนื่อยใจ
..นี่เขามีเมียหรือมีลูกกันแน่นะ
“เฮ้อ.. ป่วยแล้วดื้อกว่าเดิมร้อยเท่าเลยนะ”
“เฮียใจร้าย ว่าให้หนู หนูงอนแล้ว”
ร่างเล็กล้มตัวลงนอนหันหลังให้เขา อย่าคิดว่าคอปเปอร์ไม่รู้นะ ว่าท่าทางแบบนี้เธอต้องการจะหนี
“นี่ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นเฮียจะตีจริงๆแล้วนะ”
“...”
หรือเธอคิดว่าเขาไม่กล้าลงไม้ลงมือกับเธอจริงๆ
..ท้ายทายอำนาจรัฐใช่ไหมยิปโซ ..ได้
เพี้ย!
“เฮีย! มันเจ็บ”
คอปเปอร์ฟาดมือลงบนก้นนุ่มจนมันเด้งตามแรงมือ เขาไม่ได้ตีแรง แต่ด้วยความขาวของมันทำให้มันเป็นรอยมือเขาเอาได้ง่ายๆ
“เจ็บหรอ? ลุกขึ้นมากินยา”
“ไม่เอา!”
เพี้ย! เพี้ย!
“เฮีย!”
ยิปโซหันมาแวดเสียงทำหน้าเหวี่ยงใส่คอปเปอร์ แต่เขาไม่ได้กลัวหรือโกรธเธอเลย มือหนาดึงแขนเล็กให้ลุกขึ้นนั่ง จนเธอต้องลุกตามแรงฉุดดึง
“เด็กดื้อ! ลุกขึ้นมา!”
“งื้อออออ”
“กินยา ไม่งั้นจะโดนตีอีก”
ทั้งๆที่เป็นสิ่งที่ไม่ชอบแท้ๆ แต่เขากลับใจร้ายบังคับให้เธอกินมัน คอปเปอร์วางยาเม็ดโตสองเม็ดลงบนมือบาง เธอลังเลสักพัก คิ้วบางขมวดเป็นปมพร้อมปากบางที่เบ้เบี้ยวมองยาสองเม็ดในมือ แล้วเหลือบมองคนที่นั่งข้างๆ
“กินยาแล้วนอนกอดเฮียได้ไหม?”
ยิปโซถามเสียงอ่อย ถ้าเธอต้องกินสิ่งนี้ลงไป เธอก็อยากแลกกับสิ่งที่มันคุ้มค่า
“กินยาก่อน เดี๋ยวเฮียให้กอด”
คอปเปอร์ขำในลำคอ พร้อมกับลูบผมยาวดำขลับอย่างเอ็นดู
รสชาติขมๆของยาเม็ดโตที่ละลายทันทีที่ถูกน้ำลายในปาก คนตัวเล็กใบหน้าเหยเกเพราะไม่ชอบรสชาตินั้น
คอปเปอร์รีบส่งน้ำเปล่าให้เธอ เพราะกลัวว่าแม่คุณจะขาดใจตายเสียก่อน น้ำเปล่าอุณหภูมิห้องไหลผ่านลำคอพร้อมกับเซาะเอารถชาติขมๆนั้นออกไปจากลิ้นจนหมด
“เฮ้อ... เกือบตาย”
คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาราวกับว่าไปกอบกู้ชาติมาเสียอย่างนั้น
“หึๆๆ ไม่มีใครตายเพราะกินยาหรอกนะ”
เมื่อทำตามข้อตกลงแล้ว คอปเปอร์จึงอ้าแขนแกร่งรับคนตัวเล็กที่กระโจนใส่เขาแล้วล้มตัวลงนอนพร้อมกัน มือหนาเกลี่ยที่แก้มนวลเบาๆคล้ายกับเป็นการกล่อมเด็กป่วยให้นอนหลับจนตัวเองก็เผลอหลับไปด้วย
- Writer
