ตอนที่ 15 ข้อตกลงที่แสนทรมาน [1]
910 Words
ตอนที่ 15 ข้อตกลงที่แสนทรมาน
หนึ่งสัปดาห์แล้วที่ยิปโซกลับมาทำงานที่ผับ และบางวันก็โดนคนแก่เอาแต่ใจก็ดื้อจะให้เธอนอนที่ผับ ซึ่งเขาอ้างว่าไม่อยากให้ขับรถกลับบ้านคนเดียว กลางคืนมันอันตราย พรุ่งนี้ไม่มีเรียนไม่ต้องรีบกลับ หรือสารพัดเหตุผลที่เขาสรรหามาอ้าง เขาเป็นคนจัดหาเสื้อผ้าผู้หญิงจำนวนหนึ่งมาไว้ที่ห้องเพื่อไม่ให้เธอมีข้ออ้าง
และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่คอปเปอร์อ้างว่า
‘พรุ่งนี้วันเสาร์ นอนที่นี่ดีกว่า’
แค่มีคนตัวเล็กนอนในอ้อมกอด มันก็สุขใจอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยก็รับรู้ว่าเธอยังอยู่กับเขา ไม่ได้หายไหน ถึงแม้ในบางวันเขาจะแอบตามเธอไปที่มหาวิทยาลัยแล้วเจอคนที่เธอบอกว่าเป็น ‘ตัวจริง’ อยู่กับเธอก็ตาม
...ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
...ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างมีความสุข
...ทั้งสองหัวเราะราวกับชีวิตนี้จะไม่ร้องไห้
หึ การได้เป็นตัวจริง มันคงมีความสุขมากสิ่นะ
ติ๊ง!
เสียงเตือนข้อความไลน์ดังขึ้นทำให้คนที่ใกล้หลับงัวเงียตื่นขึ้นมา มือบางยื้อไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาอ่านข้อความ
NEW : นอนยังครับ
เมื่อเห็นว่าใครส่งมารอยยิ้มก็ประดับบนหน้าทันที ร่างบางล้มตัวลงนอนหนุนแขนคนตัวสูงก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับ
SO-HOT : เกือบหลับไปแล้ว
NEW : 555 เรากวนใช่ไหม?
SO-HOT : ถ้าบอกว่ากวนล่ะ
NEW : 5555
NEW : พรุ่งนี้ไปทานข้าวกันนะ
หญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของเขายิ้มให้กับหน้าจอโทรศัพท์อย่างมีความสุข ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นสะกดกลั้นบางสิ่งที่มันอยากไหลออกมาจากดวงตาคม
SO-HOT : ได้ค่ะ เอาไว้เจอกันที่ร้านนะ
NEW : โอเค ดึกแล้ว นอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมาแล้วไม่สวย
SO-HOT : สวยอยู่แล้ว ฝันดีนะ
NEW : ฝันดีครับ
ยิปโซปิดหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะวางมันไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วปิดเปลือกตาลง
ไม่ใช่เธอไม่รู้ว่าคอปเปอร์ยังไม่หลับ เธอรู้ว่าเขาแอบดูเธอสนทนากับนิว แต่จะให้เธอว่ายังไงล่ะ เขาไม่ได้ก้าวล้ำเส้นที่เธอขีดเอาไว้มันก็ดีแล้ว
เช้าวันต่อมา
“เดี๋ยวเฮียไปส่ง”
คอปเปอร์นั่งกัดนิ้วหัวแม่มือตัวเองคิ้วเข้มชนกันอยู่บนโซฟาที่โซนพักผ่อนเห็นคนตัวเล็กที่เปิดประตูห้องนอนออกมาก็รีบพูดขึ้น
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูเอารถไป”
วันนี้เธอแต่งตัวด้วยเสื้อยืดทรงโอเวอร์ไซส์ลายเท่ๆสีน้ำตาลแดง ซึ่งมันเป็นเสื้อของเขาเอง กับกางเกงยีนส์สีดำที่พับขากางเกงขึ้นเผยให้เห็นข้อเท้าเล็ก และรองเท้าแตะรัดส้นยิ่งทำให้เธอดูน่ารักในสายตาคอปเปอร์
“เฮียจะไปส่ง!”
“ตามใจค่ะ”
ถ้าเขาจะย้ำเสียงแข็งขนาดนั้น เธอเองก็ไม่มีทางจะต้านได้หรอก
“หนูจะกลับกี่โมง เดี๋ยวเฮียมารับ”
“ประมาณบ่ายนิดๆมั้งคะ เดี๋ยวเสร็จแล้วหนูโทรบอกแล้วกัน”
“อืม..”
คอปเปอร์ค่อยๆเคลื่อนรถเข้าทีจอดที่ยังว่างอยู่อย่างระมัดระวัง
“เฮียเงียบๆนะคะ หนูขอคุยโทรศัพท์ก่อน”
เขามองตามหน้าจอโทรศัพท์ของคนตัวเล็กพอว่าเบอร์ที่โชว์อยู่คือคนที่เป็นตัวจริงของเธอนั่นเอง
“เข้ามาในลานจอดรถแล้วค่ะ นิวอยู่ไหนอ่ะ”
เธอยิ้มให้กับคนในสาย แต่เธอจะรู้หรือไม่ว่าชายอีกคนที่นั่งอยู่ข้างเธอแทบห้ามน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ แต่ก็ยังฝืนทำตัวให้เหมือนปกติ
‘อยู่ในร้านแล้ว เรานั่งรอโต๊ะที่ติดกระจกนะ ยิปโซจะได้หาง่ายๆ’
เสียงของชายหนุ่มอีกคนเล็ดลอดออกมาผ่านโทรศัพท์ ทำให้คอปเปอร์กำพวงมาลัยรถแน่น
“โอเคค่า แล้วเจอกันนะ”
‘ครับผม’
เธอกดวางสาย แล้วเปิดประตูรถออกไปทันที โดยไม่สนใจคนที่ขับรถมาส่งเลยสักนิด
เมื่อทานอาหารไปได้สักพัก ยิปโซก็ตัดสินใจพูดอะไรบางอย่างออกไป
“เราว่า.. นิวกลับมาเป็นเพื่อนเราเหมือนเดิมเถอะ”
“เพราะผู้ชายคนนั้นหรอ?”
นิวชะงักเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“ใช่”
ที่จริงเขาก็พอจะดูออกว่า ผู้ชายที่เจอวันนั้นเป็นอะไรกับเธอ ท่าทางหึงหวงที่คอปเปอร์แสดงออกมานั้น ไม่เหมือนกันคนที่อยู่ในฐานะคนรู้จัก หรือเจ้านายเหมือนที่ยิปโซบอกเลย
“ขอบคุณนะที่บอกเราตรงๆ”
“นิวโอเคใช่ไหม?”
“ดีนะที่ยิปโซบอกเราตอนนี้ ตอนที่เราแค่ชอบเธอ ไม่อย่างนั้นเราคงเสียใจมาก”
ถึงแม้ในใจจะอึนๆอยู่บ้าง แต่ก็ดีแล้วที่สองคนไม่ถลำลึกจนทำร้ายความรู้สึกกัน
ยิปโซไม่ได้ตกลงคบกับนิว เพียงแค่คุยๆกันเท่านั้น เธอยอมรับว่าเวลาอยู่กับนิว เธอมีความสุข ยิ้ม และหัวเราะได้มากกว่าก่อนหน้านี้
แต่ก็อย่างว่า.. ‘คนที่ดี กับ คนที่ใช่มันต่างกัน’
- Writer
