ตอนที่ 14 สิทธิ์ของเมีย [1]
789 Words
ตอนที่ 14 สิทธิ์ของเมีย NC ++
“เฮีย!! หนูเจ็บ!!”
“เฮ้อ.. เรามีเรื่องต้องคุยกัน ไปกับเฮียเถอะนะ”
เมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล ก็คงต้องลองใช้ไม้อ่อนลองดู แล้วมันก็ได้ผล ยิปโซชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวลงจากรถ แล้วเดินเขาไปภายในผับ โดยมีคนตัวสูงจับมือแน่น
คอปเปอร์พาคนตัวเล็กเขามาในห้องที่เธอคุ้นเคย เขาอยากพาเธอมาเติมกลิ่นที่ตอนนี้มันจางหายไปแล้ว
กลิ่นหอมของคนตัวเล็ก
“เฮียมีอะไรพูดมาเถอะ”
เธอไม่อยากอยู่ที่นี่นาน จึงเลือกที่จะเปิดประเด็นก่อน
“กลับมาอยู่กับเฮียนะ”
คอปเปอร์พูดในสิ่งที่เขาต้องการออกไปอย่างไม่อ้อมค้อม ยิปโซขมวดคิ้วชนกัน สบตาคนตัวสูงด้วยแววตาที่ไม่เข้าใจ
“เพื่อ?”
“...”
“ถ้าจะให้อยู่เพื่อสนองความใคร่เฮียน่ะ ..ไปเอากับผู้หญิงคนอื่นเถอะค่ะ หนูเคยพลาดให้เฮียแล้ว”
เธอเบือนหน้าไปทางอื่น และหลับตาลง เพื่อห้ามให้ดวงตาที่ร้อนผ่าวไม่พาสิ่งที่เรียกว่าน้ำตาไหลออกมา
“...”
“..หนูไม่มีวันที่จะพลาดซ้ำอีก”
“เฮียขอโทษ... อย่าไปเลยนะ เฮียไม่เคยรู้สึกกับใครมากเท่าหนูมาก่อน”
คอปเปอร์ดึงคนตัวเล็กมาไว้ในอ้อมกอด จมูกโด่งกดลงไปบนซอกคอสูดดมความหมอที่เขาคุ้นเคย ไม่อยากให้เธอไปไหนอีกแล้ว คิดถึงเหลือเกิน.. การกระทำที่อ่อนโอนของคนตัวสูงทำให้น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เขาพูดออกมาได้ยังไง.. รู้สึกกับเธอมากกว่าผู้หญิงพวกนั้น
“หึ ..ถ้าเฮียไม่ได้รู้สึกอะไรกับหนู ..ฮึก หนูคงเป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่นของเฮียสิ่นะ”
ยิปโซพยายามกลั้นเสียงสะอื้นจนรู้สึกร้อน และเจ็บไปทั่วลำคอ
ริมฝีปากร้อนชื้นจูบแอ่งชีพจรของคนตัวเล็ก คอปเปอร์ขมเม้มที่ซอกคอขาวจนเกิดรอยสีแดงจางๆ กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
“อยู่กับเฮีย.. หนูเป็นเมียของเฮีย”
“หนูมีสิทธิ์นั้นด้วยหรอ?”
เธอถามขึ้นมาอย่างน้อยอกน้อยใจทันทีที่เขาพูดจบ ใบหน้าเล็กเงยขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่แสนคิดถึงของคนที่กอดเธอเอาไว้ด้วยอ้อมกอดที่อบอุ่น
“มีสิ่ สิทธิ์ของเมีย.. แค่หนูคนเดียว”
คอปเปอร์ยกยิ้ม ริมฝีปากหนาครอบครองริมฝีปากอิ่มสีชมพูสดด้วยความคิดถึง คอปเปอร์ละเมียดจูบด้วยความตั้งใจ ราวกับจะขอโทษในสิ่งที่เขาทำไป มือเล็กกำเสื้อยืดของเขาจนยับยู่ยี่ นึกอยากหยิกตัวเองที่เผลอไผลไปกับสัมผัสของเขา เนินนานกว่าเขาจะถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง
“เฮียขอโทษนะ เฮียจะไม่ทำแบบวันนั้นอีกแล้ว.. สัญญา”
เธอจะเชื่อได้ยังไง คำพูดของคนที่เคยทำร้ายเธอ เขาอาจจะพูดเพื่อให้เธอกลับไป เมื่อได้มันไปแล้ว เขาก็อาจจะไม่เห็นค่ามัน และทิ้งคว้างมันเหมือนเดิมก็ได้
“หิวยังครับ เดี๋ยวเฮียลงไปบอกเด็กให้ทำกับข้าวให้”
คอปเปอร์ช้อนคางแหลมของคนตัวเล็กขึ้นมาให้เธอสบตากับเขา ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้ต้องมาเอาใจ หรือใส่ใจความรู้สึกของใครเท่านั้นมาก่อน เขามันก็แค่ผู้ชายรักสนุกคนหนึ่งที่ไม่อยากมีห่วงเอามาผูกคอ แต่กับยัยตัวแสบ ..เขากลับไม่อยากทิ้งขว้างเธอ
“หิว”
ปากจิ้มลิ้มพูดแค่คำเดียวก็ทำให้เขาชุ่มหัวใจขึ้นมา อย่างน้อยเธอก็มีท่าทีอ่อนลงบ้าง ถึงจะยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เขาจะพยายามทำทุกอย่างให้ยิปโซคนเดิมกลับมาให้ได้
อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก็ได้เวลาเปิดผับแล้ว เด็กๆในร้านคงเริ่มมาเตรียมตัวทำงานกันแล้ว
ไม่นานคอปเปอร์ก็กลับขึ้นมาพร้อมกับถาดข้าวผัดกุ้งที่ส่งกลิ่นหอมฉุยไปทั่วห้อง พร้อมกับน้ำเปล่าหนึ่งขวด
“ออกไปกินข้างนอกดีกว่าไหม? เดี๋ยวห้องนอนเฮียเหม็น”
“ครับ”
ยิปโซเปิดประตูออกให้เขาถือถาดอาหารเดินนำออกไปยังโซนพักผ่อนที่เป็นโถงกว้างมีกระจกใสบานใหญ่สามารถเห็นทิวทัศน์ด้านนอกที่เป็นตึก และมีรถขวักไขว่กันบนท้องถนนหน้าผับ มีโทรทัศน์จอยักษ์พร้อมชุดโฮมเทียเตอร์ มีพรมขนสัตว์สีขาวผืนใหญ่ปูบนพื้นหินอ่อนลวดลายสีเทาดำ และมีโซฟาตัวยาวปุด้วยผ้ากำมะหยี่สีดำลักษณะคล้ายกับโซฟากึ่งเตียง
- Writer
