ตอนที่ 10 ความรัก หรือ ความหลง [1]

880 Words

เช้าวันหยุดที่แสนสุขของใครๆหลายคน แต่สำหรับคอปเปอร์แล้วเขาทำงานทุกวัน แทบไม่มีวันหยุด บางวันก็เข้าบริษัทไปดูงานช่วยพ่อบ้าง แต่ส่วนใหญ่เขาจะอยู่ที่ผับมากกว่า ครอบครัวของเขากับคาวินทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ร่วมกัน แต่สำนักงานใหญ่มีคาเวียร์ พี่ชายของคาวินดูแลอยู่ ที่นี่เป็นเพียงสาขาย่อย แต่ก็ถือว่าทำกำไรได้ไม่น้อยเลยทีเดียว COPPER : ตื่นยัง คนตัวสูงที่พึ่งลืมตาขึ้นมา คว้าโทรศัพท์ที่อยู่โต๊ะบนหัวเตียงขึ้นมาพิมพ์ข้อความหาคนที่เขาพึ่งไปส่งที่บ้านเมื่อคืน SO-HOT : พึ่งตื่นค่ะ COPPER : ไปเที่ยวกัน เดี๋ยวเฮียไปรับ SO-HOT : ไปไหนคะ COPPER : อย่าถามเยอะ ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง COPPER : อย่ายู่หน้าใส่โทรศัพท์ SO-HOT : รู้ได้ไงอ่ะ แสดงว่าเธอทำจริงๆ อ่า.. ยัยเด็กดื้อของเฮียเปอร์ทำให้เขายิ้มอีกแล้ว COPPER : ไปอาบน้ำ อีกครึ่งชั่วโมงจะไปรับ SO-HOT : อะเคร คอปเปอร์โยนโทรศัพท์ลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะเดินเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ เขาแต่งตัวด้วยเสื้อยืดสีเทากับกางเกงยีนส์สีดำแบบสบายๆ หยิบกระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์มือถือ และกุญแจรถเดินออกมายังชั้นล่างของผับที่ไร้ผู้คน เขาผิวปากอย่างอารมณ์ดี แต่เสียงเล็กของใครบางคนก็ทำให้เขาหยุดฝีเท้า “พี่คอปเปอร์ จะไปไหนคะ” “ไปข้างนอกครับ” เขาตอบสาวน้อยที่อยู่ในอ้อมกอด พร้อมกับยิ้มบางๆ “มินท์ไปด้วยได้ไหมคะ?” “พี่ไปทำธุระ” “งั้นพรุ่งนี้เดี๋ยวมินท์มาหานะคะ” เธอรู้จุดยืนของตัวเอง ถึงแม้วันนี้จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่เอาไว้กันหลังก็ได้ สำหรับเขาถ้าบอกว่าไม่ ก็คือไม่ แต่ถ้าไม่ขัด ก็แสดงว่าได้ “ครับ เจอกัน” จุ๊บ ! ปากอิ่มจูบเบาที่แก้มเนียน ก่อนที่คอปเปอร์จะทำแบบเดียวกับเธอ จุ๊บ ! @สวนสัตว์ ยิปโซเงยหน้าขึ้นจากเกมส์มือถือ มองรอบๆบริเวณเมื่อรู้สึกว่ารถหยุดแล้ว “เฮียพาหนูมาที่นี่ทำไมอ่ะ” “พาเด็กน้อยมาเที่ยวไง” คอปเปอร์พูดพร้อมกับปลดเข็มขัดนิรภัยให้คนตัวเล็ก ก่อนจะเปิดประตูรถ “หนูไม่ใช่เด็กนะ” เด็กน้อยทำปากยู่อีกแล้ว แต่เมื่อเห็นบางสิ่งก็ทำให้เธอตาโตและวิ่งเข้าไปหาทันที ก่อนจะยื่นโทรศัทพ์มือถือให้เขา “เฮีย ถ่ายรูปให้หน่อย” “เหอะ” เนี่ยหรอที่บอกว่าไม่ใช่เด็ก พอเห็นมาสคอตที่เป็นรูปสัตว์ก็วิ่งโร่เข้าไปขอถ่ายรูปเลย แชะ ! “อีกรูป” “นี่!” คนตัวเล็กโอบกอดตัวมาสคอตขนนุ่มพร้อมกับซบใบหน้าลงกับไหล่ของมาสคอตตัวนั้น ให้ตายสิ่ ถ้าเกิดคนที่อยู่ในมาสคอตเป็นผู้ชายล่ะ เธอทำไมไม่คิดบ้าง ไปกอดอย่างนั้นได้ไง แชะ ! “ไปได้แล้ว!” “ดุทำไมเนี่ย?” คอปเปอร์รีบกดถ่ายรูปแล้วเรียกคนตัวเล็กให้ออกมาทันที ยิปโซไม่เข้าใจอารมณ์ของคนแก่จริงๆ เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย สงสัยเป็นวัยหมดประจำเดือน ทั้งสองเดินเข้ามาในสวนสัตว์ที่กว้างขวาง เดินเล่นไปเรื่อยๆ ยิปโซดูตื่นเต้นกับสัตว์ทุกตัวที่เธอพบเห็น เขาคิดไม่ผิดจริงๆที่พาเด็กน้อยอย่างเธอมาเที่ยวสวนสัตว์ รอยยิ้มกว้างที่ระบายอยู่บนใบหน้าของเธอทำให้เขามีความสุขไปด้วย “เฮีย เข้ามาสิ่” “หือออออ” คอปเปอร์สายศีรษะเร็วๆ “กลัวงูหรอ?” “...” ไม่ได้กลัว แค่ขยะแขยงเท่านั้นเอง “มันอยู่ในตู้ มันไม่โดดกัดคอเฮียหรอกน่า ตัวนี้ลายสวยดีอ่ะ” ดวงตากลมโตจ้องมองไปที่งูชนิดหนึ่งที่มีลวดลายแปลกตา เขาว่างูยิ่งสีสวยยิ่งมีพิษร้ายแรงจริงหรือเปล่า “สวยไปคนเดียวเถอะ ไปต่อไปแล้ว” แล้ว.. ผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลามีพิษร้ายแรงด้วยหรอเปล่านะ คอปเปอร์ดึงคนตัวเล็กออกมาโดยไม่สบตากับงูน้อยที่อยู่ในตู้กระจกบานใหญ่ “กินไอติมไหม?” “กิน!” “เร็วเชียวนะ” มือหนาโยกศีรษะเล็กของยิปโซไปมา “เอารสส้มใส่โคนนะคะ” “สั่งจังเลย” “บ่นอะไร?” “เปล่า รอแป้บ” เขาผละออกจากคนตัวเล็กที่ทำหน้ายู่ใส่เขาอีกแล้ว เธอทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งตัวยาว แล้วถอดหมวกขึ้นมาพัดคลายร้อน คอปเปอร์กลับมาพร้อมกับไอศกรีมโคนในมือสองโคน โคนหนึ่งยื่นให้เธอ ยิปโซยิ้มร่ากับของที่ตนได้รับ รสชาติเปรี้ยวหวานของไอศกรีมรสส้มทำให้เธอสดชื่น และคลายร้อนลงได้บ้าง คอปเปอร์จ้องคนที่กำลังเลียไอศกรีมอย่างเอร็จอร่อย เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอเมื่อเผลอจินตนาการว่าลิ้นเล็กๆนั้นกำลังดูดเลียไอศกรีมของเขา “เลอะ” ปากหยักประกบปิดปามเล็กที่มีไอศกรีมเลอะเพียงเล็กน้อย รสชาติเปรี้ยวอมหวานของไอศกรีม คงอร่อยไม่สู้ปากเล็กที่เขากำลังดูดเบาๆอยู่ตอนนี้ “อื้อ ..เฮีย!!ทำอะไรเนี่ย”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more