ตอนที่ 9 ผู้ปกครอง [2]
678 Words
@ มหาวิทยาลัย
หลังจากไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านแล้วคอปเปอร์ก็มาส่งเธอที่มหาวิทยาลัย และยังย้ำหนักแน่นว่า ห้ามหนีกลับก่อน เพราะเขาจะเป็นคนมารับเธอเอง ถ้าเธอยังดื้อ เขาจะลงโทษเธอเหมือนเมื่อคืน
พอคิดไปถึงเรื่องเมื่อคืนก็ทำให้เธอหัวใจเต้นรัว แถมยังมวนในช่องท้องแปลกๆอีกด้วย
“พวกแกไปกินข้าวกัน” เจนี่เอ่ยเสียงใสหลังจากอาจารย์เดินออกไป
“ฉันไปไม่ได้อ่ะแก ต้องไปหาวินที่คณะ”
“แหมๆๆๆ จะไปเฝ้าผัวนี่เอง ฉันไปกับยัยโซก็ได้”
“เอ่อ..แก..ฉันไปไม่ได้อ่ะ”
ยิปโซพูดด้วยความลำบากใจ เพราะนั่นหมายถึงทั้งสองคนจะต้องทิ้งเจนี่สาวน้อยร่างใหญ่ที่มีใจเป็นหญิงให้นั่งกินข้าวคนเดียว
“นี่ก็จะไปเฝ้าผัวอีกคนหรอยะ”
“เปล่า..โดนตาแก่เรียกไปจิกหัวใช้น่ะ ฮึม!! พูดแล้วแค้น”
ยิปโซตบโต๊ะเสียงดัง คิดถึงตอนที่เขาแกล้งใช้งานเธอจนขาแทบหลุด
“ใครวะ ตาแก่ของแก”
รษามองหน้ากับเจนี่แล้วถามอย่างสงสัย
“ก็เฮียเปอร์ไงเล่า”
“อ๋อ เจ้าของผับ X ว่าที่หลัวในอนาคตฉันนี่เอง”
เจนี่ถึงบางอ้อกับสรรพนามนั้น
“ยัยโซ ฉันว่าแกควรจะสารภาพมาซะดีๆ แกกับเฮียเปอร์มีซัมติงกันใช่ป่ะ” รษาหรี่ตาจับผิด
“มีบ้ามีบออะไรกันล่ะ นี่ถ้าไม่จนตรอกนะ ฉันไม่ทำงานที่ผับของนางหรอก”
ยิปโซพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง
“ก็บอกให้ยืมพวกฉันก่อน แกก็ไม่เอา ลูกคุณหนูตัวน้อยๆอย่างแกจะไปทนลำบากทำงานเพื่ออะไร”
เจนี่เสยคางแหลมของยิปโซให้เชิดหน้าขึ้นหน่อยๆ แต่มือบางปัดมือเขาออก
“ไม่โว้ย!! ฉันจะพิสูจน์ให้พ่อกับแม่เห็นว่าฉันยืนได้ด้วยขาของตัวเอง!! ถึงแม้ฉันจะต้องขายลูกรักของฉันไปหลายใบแล้วก็ตาม..”
ประโยคสุดท้ายยิปโซพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยเมื่อนึกถึงกระเป๋าแบรนด์เนมที่เธอเก็บสะสมเอาไว้ ถึงแม้จะเลือกขายรุ่นที่ตัวเองไม่ค่อยได้ใช้ แต่ยังไงมันก็คือลูกรักของเธออยู่ดี
“เฮ้อออ หยิ่งในศักดิ์ศรีเหลือเกินเพื่อนฉัน”
ครืนนนนนน ครืนนนน
“แป้บนะ มีคนโทรมา”
“ใครอ่ะ”
เจนี่และรษาขยับตัวเข้ามาใกล้ยิปโซอัตโนมัติด้วยความที่บ้านปลูกเผือกไว้หลายร้อยไร่
‘ตาแก่บ้ากาม’
“OMG” รษาและเจนี่อุทานออกมาพร้อมกัน
“ตายยากตายเย็นจริงๆ พูดถึงก็โทรมาเลย”
เธอบ่นอุบอิบก่อนจะรับสาย ทำให้รษาและเจนี่ต้องเอาหูแนบมาใกล้ๆเพื่อให้ได้ยินเสียงคนปลายสาย
“สวัสดีเจ้าค่ะ”
เสียงหวานกรอกลงไปในโทรศัพท์
‘อยู่ไหนเนี่ย เฮียมารอต้องนานแล้วนะ ออกมาได้แล้ว ยืนรอหน้าตึก ร้อนนะเว้ย’
พอรับสายก็บ่นทันที ทำให้ร่างบางต้องแยกเขี้ยวอย่างอดไม่ได้
“นั่งคุยกับเพื่อนอยู่เจ้าค่ะ กำลังจะรีบไปเจ้าค่ะ รอสักครู่นะเจ้าคะเจ้านาย”
‘ให้ไวเลย ถ้าช้าอีกนิดเธอคลานลงจากเตียงแน่’
“อุ๊ปสสส์”
สองสาวที่แอบฟังอุทานพร้อมกันแล้วเอามีปิดปาก ทำให้ยิปโซหน้าเห่อสีระเรื่อขึ้นมาทันที
“ไปแล้วๆๆ ไม่ต้องขู่ก็ได้มั้ง ไปแล้วนะพวกแก ไว้เจอกันพรุ่งนี้”
มือเล็กรีบกวาดของทุกอย่างลงกระเป๋าอย่างไว อำลาเพื่อนรักอย่างรีบร้อน แล้ววิ่งออกไปทันที
ทันทีที่ลิฟเปิดออกยิปโซก็รีบวิ่งไปยังหน้าตึกคณะนิเทศศาสตร์ เห็นคอปเปอร์ยืนพิงเสาต้นใหญ่อยู่ เธอรีบตรงดิ่งไปหาคนตัวสูงอย่างไม่ลังเล ช้ากว่านี้มีหวังได้คลานลงเตียงเหมือนที่เขาบอกแน่ๆ
“มาแล้ววววว”
“ช้า”
“เฮียอย่าดุหนู”
- Writer
