ตอนที่ 6 ยัยตัวแสบ [2]
825 Words
เสียงเอะอะโว้ยวายของลูกค้าชั้นล่างดึงความสนใจจากเจ้าของกิจการ
เมื่อมองไปยังชั้นล่างก็พบร่างบางที่คิดว่า ‘เป็นตัวต้นเหตุ’ ของเสียงเมื่อครู่
“เดี๋ยวฉันลงไปดูข้างล่างก่อนนะเว้ย เดี๋ยวมา” คอปเปอร์บอกสองหนุ่มก่อนจะเดินไปยังชั้นล่าง
เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อนที่จะได้ไปถึงโต๊ะนั้นโดนเร็ว
“ปล่อยฉัน!!”
เสียงของคนตัวเล็กดังขึ้น ลูกค้าโต๊ะใกล้ๆก็หันมามอง แต่เนื่องด้วยเสียงเพลงที่ดีเจสาวกำลังแสครชแผ่นอย่างสนุกสนานทำให้ลูกค้าไม่ได้ให้ความสนใจสักเท่าไร อีกอย่างมันไม่ใช่เรื่องของพวกเขาด้วย
“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่ามีปัญหาอะไรกันครับ”
คอปเปอร์เอ่ยถามลูกค้าวัยรุ่นกลุ่มที่คาดว่าจะมีปัญหา ที่สำคัญข้อมือเล็กถูกชายคนหนึ่งจับไว้มั่น ยิปโซพยายามแกะมือที่คล้ายกับมีกาวเหนียวๆติดอยู่
“ฉันขอยัยนี่ไปต่อกับฉัน”
“บอกแล้วไง ฉันไม่ไป!!”
“อย่าสะดีดสะดิ้งหน่อยเลย ทำงานแบบเนี่ยมันก็ต้องเคยไปกับแขกบ้างล่ะวะ”
คอปเปอร์กำหมัดแน่นเมื่อได้ยินประโยคที่เด็กวัยรุ่นคนนั้นต้องการ น้ำเสียงเย็นเฉียบแต่เด็ดขาดถูกเปร่งออกไปจากปากได้รูป
“ปล่อยมือเมียกู!”
คอปเปอร์กระตุกมือเล็กจนหลุดออกจากมือของอีกฝ่าย ร่างเล็กถลาเข้าสู่อ้อมกอดอุ่นทันที
“อ่าว เป็นเด็กของเจ้าของร้านหรอกหรอ มิน่าล่ะ ฉันจ่ายให้สองเท่าถ้าเธอไปกับฉัน”
“มึงคิดว่าจะเอาเมียกูไปด้วยได้หรอ? เอาชีวิตให้รอดก่อนเถอะมึง”
คอปเปอร์หันไปสั่งลูกน้องที่ยืนรออยู่ด้านหลัง การ์ของร้านรีบเข้ามาล็อกตัววันรุ่นสามคนทั้นที
“แจ็ค จัดการ มิลเคลียตรงนี้ด้วย”
“ค่ะพี่เปอร์”
“ปล่อยกู กูบอกให้ปล่อยไงวะ!!”
หลังจากลากตัวพวกมันออกไปแล้วคอปเปอร์ก็หันมาพูดกับมิลเล่ โดยไม่ลืมดึงมือเล็กที่แสนนุ่มนิ่มตามเขาออกมาด้วย
น่าแปลกที่เธอไม่ได้อยากสะบัดออกหรือนึกรังเกียจมือหนาเหมือนกับมือผู้ชายคนนั้น เขาพาเธอเดินผ่านทางเดินเล็กๆที่เชื่อมไปยังหลังร้าน
ยิปโซมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ
วัยรุ่นกลุ่มนั้นกำลังโดนซ้อม ใบหน้าแทบจะยับเยิน เสื้อผ้าเปลอะไปด้วยเลือดเป็นบางจุด เธอเขย่าแขนแกร่งแรงๆ
“พอได้แล้ว พี่คอปเปอร์ บอกให้พี่แจ็คพอเถอะ”
“พวกมันสมควรโดน”
คอปเปอร์บีบมือเล็กที่ประสานกับมือเขาเบาๆ สายตาคมนังจ้องมองพวกมันที่ร้างโอดโอยอยู่บนพื้น
“อย่าให้ถึงกับตายเลยนะ”
“แค่นี้มันไม่ตายหรอก คิดหน่อยสิ่ ถ้าฉันมาไม่ทัน ป่านนี้เธอโดนมันลากไปกินแล้ว”
คอปเปอร์หันมาพูดกับเธอ รั้งร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอทำให้เขาอารมณ์สงบลงได้บ้าง
“ฉันไม่เป็นไรแล้ว บอกให้พี่แจ็คพอเถอะ นะ”
เธอเงยหน้าสบตาคมคู่นั้นพร้อมกับยิ้มให้
“หึ แจ็ค!”
แจ็คและการ์ดอีกหลายคนหยุดการกระทำเมื่อครู่เพียงเพราะได้ยินเสียงของผู้เป็นนาย คอปเปอร์ปล่อยร่างบางออกจากอ้อมกอด แล้วเดินมาหาคนก่อเรื่อง
“มึงอย่าให้กูเห็นมึงในร้านกูอีก ไม่งั้นกูเอามึงตายแน่”
ร่างกายที่เจ็บระบมไม่สามารถต่อกร หรือปากเก่งกับคอปเปอร์ ได้แต่มองด้วยสายตาเคียดแค้น
“ขอบคุณนะที่มาช่วย”
“หึ!”
ยิปโซเกลียดเสียงเค้นในลำคอของเขาจัง มันหมายความว่างไงหรอ?
คอปเปอร์ดึงมือเล็กให้เดินตามเขาขึ้นมายังชั้นบนของผับ
“นั่งลงตรงนี้เลยนะเธอ” คอบเปอร์ที่ดึงร่างบางให้นั่งบนตักแกร่งของตน ลำแขนโอบรอบเอวคอดเอาไว้หลวมๆ
“ปล่อย ฉันจะกลับไปทำงาน” สาวน้อยบนตักทำท่าจะลุกแต่โดนฉุดให้นั่งลงที่เดิม
“ฉันเป็นเจ้านาย ฉันสั่ง เธอก็ต้องทำตาม”
“ชิ~”
เหมือนจะได้ผล สาวน้อยคนเมื่อครู่นั่งกอดอกนิ่ง มีเพียงปากที่ขยับมุบมิบเหมือนบ่น และดวงตาคู่สวยเท่านี้ที่แสดงออกถึงความไม่พอใจ
ชอบบังคับนี่ไม่มีใครเกินเขา สงสัยพ่อแม่จะตามใจมากจนกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจ
“ข้างล่างมีอะไรวะเฮียเปอร์” คาวินถามขึ้น
“นิดหน่อยว่ะ เคลียร์ละ ..นั่งดีๆยัยตัวแสบ” ประโยคหลังคอปเปอร์หันไปดุยิปโซที่นั่งขลุกขลิกอยู่บนตักเขา
“ก็มันนั่งไม่สบายนี่” ยิปโซบอกเหตุผล
“งั้นก็นั่งนี่” กลายเป็นว่าคอปเปอร์ให้ยิปโซนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างขาเขาแทน “นั่งสบายยัง”
- Writer
