Days had passed at naging maayos na ang pagsasama namin ni Sean. Nagiging mas may oras na sya sa aming mag ina niya. Maaga na syang umuuwi para lang makalaro ang kambal. Parang kailan lang nasa sinapupunan ko pa sila ngayon, isang taon na sila.
Ang bilis talaga ng panahon. Akala ko noon iikot lang ang mundo ko sa pag aaral, pagtatrabaho at pagtupad ng mga pangarap ng nag iisa pero iba pala ang plano ni God. He gave me two wonderful and beautiful kids. A loving husband a true friends. Kung nabubuhay lang siguro ang mga magulang I know they will be delightful.
"Say PA-PA!" napangiti ako habang kinakausp ni Sean ang mga anak ko. Marunong na silang magsalita, naalala ko pa noon ang first word na binigkas ni Sydney ay papa kaya siguro mas close sila ng papa niya kesa sa akin.
"Pa-pa." sabay
