7.00 น. เวลาอาหารของบ้าน โยชิดะ
“ไอ้พราว”
เสียงเจ้าดินเรียกฉันมาแต่ไกลตั้งแต่ยังไม่ลงบันไดขั้นสุดท้าย เจ้าดินก็ยังเป็นเจ้าดินสินะ ที่ทางสบายๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆ ที่เมื่อคืนทำหน้าทรมานขนาดนั้นแท้ๆ
“มอนิ่งเจ้าดิน แล้วก็ อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณเรย์จิ วันนี้อยู่ทานข้าวด้วยช่างเป็นเช้าที่สดใสเมื่อได้เห็นหน้าคุณ” ฉันเอ่ยกับลูกชายคนที่ 2 ของบ้านอย่างตื่นเต้น ปกติเขาไม่ค่อยนอนบ้านและไม่ค่อยมาทานข้าวเช้า
“เรียกพี่เรย์ก็พอครับน้องพราว” โอ้โหรอยยิ้มคือกร้าวใจ
“ละลายหมดแล้วค่ะ พี่เรย์” ฉันมองเขาเหมือนอยากจะกินเขาลงไปทั้งตัว ดาเมจแรงมากผู้ชายคนนี้ อบอุ่นและอ่อนโยนสุด
“บ้าผู้ชาย” หมอนี่ไม่เลิกแขวะฉันสินะ คนปากเสียอายาโตะ ฉันไม่ตอบ เบื่อต่อปากต่อคำกับหมอนี่ละ ปั่นคนอื่นสนุกกว่า
“พี่เรย์ เย็นนี้เราไปเดทกันมั้ยคะ” แค่อยากปั่นอ่ะ แล้วหมอนี่ดูแล้วก็คงจะไม่ไปอยู่แล้ว
“ได้สิ เดี๋ยวพี่ไปรับที่โรงเ
