22.30 น.
ก๊อก ก๊อก ก๊อก (เสียงเคาะประตูห้องสาวน้อย)
เฮ้อ เจ้าพวกบ้านนี้เห็นห้องฉันเป็นเซเว่นหรือไงว่ะเนี่ย เข้าออกกันขนาดนี้ เวลานี่ก็น่าจะเป็นไอ้ดินละมั้ง ฉันเปิดประตูให้โดยไม่คิดอะไร แต่ก็ต้องตกใจหล่นไปตาตุ่ม
“อายาโตะ” ปกติหมอนี่ไม่มาเคาะโจ่งแจ้งแบบนี้นี่ ไม่สิไม่เคยมาเคาะประตูเลยต่างหากตั้งแต่ที่ฉันเปลี่ยนกลอนใหม่
“พราวฟ้า” เอ่ยเอ่ยชื่อฉันนิ่งๆ แววตาสะท้อนออกมาอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเป็นอะไรของเขาน่ะ ตั้งแต่เย็นแล้วนะ
“มีอะไร” ฉันยืนพิงขอบประตูกอดอกมองเข้าหัวจรดเท้าเพื่อประเมิน
“ขอเข้าไปนะ” เฮ้ยไอ้เวรนี่พอเปิดช่องหน่อยก็เป็นแบบนี้เลยหรอ
เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงของฉัน แล้วมองมายังฉัน แววตาดูจริงจังผิดปกติ
เฮ้อออ ฉันถอนหายใจยาวแล้วปิดประตูห้อง แต่ยังเว้นระยะห่างจากเขามากอยู่ เขาดูท่าทางอึกอัก
“แล้วสรุปมีอะไร” ฉันยืนพิงประตูกอดอกมองเข้า ถ้าเกิดหมอนี่จ้องจะทำอะไรฉันจะรีบวิ่ง
