ROSENYX

Chapter-2

Hindi pa tuluyang nawawala ang usok mula sa nasusunog na bahay nang muling umalingawngaw ang mga yabag mula sa kagubatan. Nakatayo si Madison sa tabi ni Lucas habang mahigpit na hawak ang pulang espada na ilang minuto pa lamang niyang unang nakita, ngunit ngayon ay tila naging bahagi na ng kanyang kamay. Hindi pa rin niya maintindihan kung paano nagbago ang simpleng kwintas na iniwan ng kanyang ina, at higit sa lahat, hindi niya alam kung bakit parang may sariling buhay ang sandatang iyon. Sa harapan nila ay unti-unting lumitaw ang mga lalaking nakasuot ng itim na armor, bawat isa ay may pulang simbolo sa dibdib, at sa kanilang mga kamay ay mahahabang espada at sibat na kumikislap sa ilalim ng apoy.

“Madison, stay behind me,” utos ni Lucas habang itinaas ang kanyang espada at bahagyang humakbang sa harapan niya. “Hindi sila titigil hangga't hindi nila nakukuha ang Rosenyx.” Tumingin si Madison sa espada sa kanyang kamay at saka sa mga taong nakapaligid sa kanila. “Pero hindi ko nga alam kung paano gamitin ito,” sagot niya, ramdam ang panginginig sa kanyang boses. “Hindi ko rin alam kung bakit naging ganito ang kwintas na ibinigay sa akin ng nanay ko.” Saglit siyang tiningnan ni Lucas bago muling humarap sa mga kalaban. “Hindi mo kailangang malaman lahat ngayon. Kailangan mo lang mabuhay.”

Hindi pa nakakasagot si Madison nang biglang sumugod ang unang grupo ng mga sundalo. Mabilis na sinalubong sila ni Lucas, umiwas sa unang espada at agad na gumanti ng atake. Isang sundalo ang bumagsak, ngunit dalawa pa ang sumugod mula sa magkabilang panig. Mabilis na gumalaw si Lucas at hinarangan ang mga ito, habang si Madison ay napaatras at pilit na hinahanap ang ligtas na lugar. Ngunit isang lalaki ang biglang lumitaw sa kanyang harapan at itinaas ang espada nito. Napapikit si Madison sa takot at itinaas ang Rosenyx para protektahan ang sarili. Nagbanggaan ang dalawang espada, ngunit sa halip na mabasag o matulak ang Rosenyx, biglang nagliwanag ang pulang talim at malakas na itinulak ang kalaban palayo.

Napadilat si Madison at ilang segundo siyang nakatitig sa espada. “Ano...” Hindi niya natapos ang sasabihin dahil muling sumugod ang lalaki. Sa pagkakataong iyon ay hindi na siya nakapaghintay. Itinaas niya ang Rosenyx at mabilis na inundayan ang kalaban. Isang malakas na pulang enerhiya ang lumabas mula sa espada at tumama sa armor ng lalaki, dahilan upang tumilapon ito sa lupa. Nanatiling nakatayo si Madison habang nanginginig ang kanyang kamay. Hindi niya alam kung ano ang ginawa niya, pero alam niyang seryoso ang nangyari. Nang makita niya ang dugo sa gilid ng espada, napaatras siya at mabilis na napahawak sa kanyang dibdib.

“Madison!” sigaw ni Lucas mula sa kabilang bahagi. “Huwag kang tumingin sa dugo. Tumingin ka sa mga kalaban!” Mabilis niyang itinaas ang kanyang ulo at nakita ang tatlo pang sundalong papalapit. Pinilit niyang huwag mag-panic at itinaas muli ang Rosenyx. Hindi pa niya alam kung paano gamitin ang sandata, ngunit sa pagkakataong iyon ay wala na siyang ibang pagpipilian. Sumugod ang unang lalaki at mabilis siyang umiwas. Sinubukan nitong atakihin siya mula sa gilid ngunit tila kusang gumalaw ang Rosenyx, hinarangan ang espada nito at saka naglabas ng pulang liwanag na nagpabagsak sa lalaki. Ang dalawang kasama nito ay agad na umatras.

Napatingin ang mga sundalo sa isa't isa, halatang natatakot sa kanilang nakita. “Nagising na ang Rosenyx,” bulong ng isa. Narinig iyon ni Madison at agad siyang napatingin sa kanila. “Ano ang ibig mong sabihin?” Ngunit bago pa siya makapagtanong muli ay isang malakas na sigaw ang umalingawngaw mula sa likuran. “Kunin ninyo siya!” Mas maraming sundalo ang nagsimulang lumapit, at sa gitna nila ay lumitaw ang isang lalaking mas matangkad at mas mabigat ang armor kaysa sa iba. May pulang marka sa kanyang leeg at may mahabang espada sa likod.

Huminto ang lalaki ilang metro mula kay Madison at Lucas. “Give me the Rosenyx,” malamig nitong utos. Mahigpit na hinawakan ni Madison ang espada. “Hindi.” Bahagyang ngumiti ang lalaki at tila hindi nagulat sa kanyang sagot. “Ganyan din ang sinabi ng iyong ina.” Biglang nagbago ang ekspresyon ni Madison. “Kilala mo ang nanay ko?” Mabilis siyang humakbang pasulong ngunit hinarangan siya ni Lucas. “Madison, don't.” Hindi niya ito pinansin. “Nasaan siya? Ano ang ginawa ninyo sa kanya?”

Tumahimik ang lalaki bago tumingin sa nasusunog na bahay. “Patay na si Elisia Vane.” Parang biglang nawala ang lakas ni Madison. Ilang segundo siyang hindi nakagalaw habang nakatingin sa lalaki. “Sinungaling ka,” mahina niyang sagot. “Nakita ko siya bago ako tumakbo. Buhay pa siya.” Tumawa nang mahina ang lalaki. “Minsan, ang huling nakikita natin ay hindi ang katotohanan.” Mabilis na humakbang si Madison ngunit muling humarang si Lucas. “Huwag mong gawin iyon. Gusto ka nilang galitin para mawala ang control mo.”

“Hindi ko kailangan ng control,” sagot ni Madison habang nakatingin sa commander. “Kailangan ko ng sagot.”

Biglang sumugod ang commander. Mabilis na sinalubong siya ni Lucas at nagbanggaan ang kanilang mga espada. Malakas ang bawat atake ng lalaki at napilitan si Lucas na umatras nang ilang hakbang. Sinubukan niyang gumanti ngunit mabilis itong nakaiwas at isang malakas na sipa ang tumama sa kanya. Napaluhod si Lucas at bago pa siya makatayo ay mabilis na itinaas ng commander ang espada. “Lucas!” sigaw ni Madison habang tumatakbo patungo sa kanya. Agad niyang itinaas ang Rosenyx at hinarangan ang espada ng commander. Malakas ang impact at napaatras siya, ngunit hindi siya bumagsak.

Nagkatinginan sila ng commander. “Interesting,” sabi nito. “Hindi mo pa alam kung paano gamitin ang Rosenyx, pero pinoprotektahan ka na nito.” “Ano ba talaga ang Rosenyx?” tanong ni Madison. “Bakit takot kayong lahat dito?” Hindi agad sumagot ang commander. Sa halip, tumingin ito sa kanyang espada at saka kay Madison. “Dahil ang kapangyarihan nito ay hindi basta napupunta sa kahit sino.” Saglit itong natahimik bago nagpatuloy. “At dahil ang dugo ng taong may hawak nito ang susi sa pagbabalik ng isang kapangyarihang matagal nang nawala.”

Hindi naintindihan ni Madison ang sinabi nito. “Anong dugo?” tanong niya. “Ano ang sinasabi mo tungkol sa pamilya ko?” Ngunit sa halip na sumagot ay muling sumugod ang commander. Mabilis na umiwas si Madison at sinubukang gamitin ang Rosenyx, ngunit hindi niya makontrol ang lakas nito. Biglang lumabas ang pulang enerhiya mula sa espada at kumalat sa paligid niya. Napaatras ang commander at pati ang ibang sundalo ay nagsimulang magbulungan.

“Impossible,” sabi ng commander. “Hindi pa dapat ganito kalakas.” Tumingin si Madison sa kanyang mga kamay at nakita niyang may pulang liwanag na gumagalaw sa kanyang mga ugat. Natakot siya at agad niyang ibinaba ang espada. “Lucas, what's happening to me?” Hindi agad nakasagot si Lucas. Sa unang pagkakataon ay nakita ni Madison ang takot sa kanyang mga mata.

“Hindi ko alam kung gaano kalalim ang kapangyarihan mo,” sagot niya, “pero alam kong matagal itong itinago ng nanay mo.”

Bago pa sila makapag-usap ay isang malakas na pagsabog ang umalingawngaw mula sa kagubatan. Napalingon ang lahat at nakita nilang may malaking apoy na sumiklab sa kabilang bahagi ng mga puno. Kasabay nito ay narinig ang mga yabag ng mas maraming sundalo. “Dumarating ang isa pang grupo,” sabi ni Lucas. “Kailangan nating umalis.”

“Hindi ako aalis,” sagot ni Madison habang nakatingin sa direksyon ng kanilang bahay. “Kung buhay ang nanay ko, kailangan ko siyang hanapin.” Napatingin si Lucas sa kanya. “At kung hindi siya naroon?” Hindi agad nakasagot si Madison. “Then I will find out the truth myself.”

Biglang huminto ang mga sundalo nang may isang babae na lumabas mula sa kagubatan. Mahaba ang itim niyang buhok at nakasuot siya ng maitim na balabal. May hawak siyang staff na may asul na bato sa dulo, at sa bawat hakbang niya ay tila bumibigat ang hangin sa paligid. Hindi siya sinalubong ng mga sundalo. Sa halip, umatras ang ilan sa kanila na para bang natatakot sa kanya.

Tumingin ang babae kay Madison. “Madison Vane.” Nanigas si Madison. “Kilala mo ako?” Dahan-dahang tumingin ang babae sa Rosenyx. “Kilala ko ang ina mo.” Mabilis na napalapit si Madison. “Nasaan siya?” Saglit na natahimik ang babae bago sumagot. “Buhay siya.”

Parang muling bumalik ang pag-asa sa puso ni Madison. “Saan?” Ngunit hindi agad sumagot ang babae. “Hindi rito. At kung gusto mong makita siya, kailangan mong sumama sa akin.” “Sino ka?” tanong ni Lucas habang itinutok ang espada. Hindi natinag ang babae. “Xiana.”

“Bakit kita paniniwalaan?” tanong ni Madison. “Hindi mo kailangang maniwala sa akin,” sagot ni Xiana. “Pero alam ko kung bakit iniwan sa iyo ni Elisia ang Rosenyx, at alam ko rin kung bakit hindi niya sinabi sa iyo ang buong katotohanan.” Napatingin si Madison sa espada. “Ano ang alam mo?” Dahan-dahang lumapit si Xiana. “Ang Rosenyx ay hindi lamang isang sandata. Ito ay bahagi ng iyong bloodline.”

Nanatiling tahimik si Madison habang sinusubukang intindihin ang sinabi nito. “Bloodline?” tanong niya. “Anong klaseng pamilya ba ang pinagmulan ko?” Hindi nakasagot si Xiana dahil biglang sumigaw ang commander. “Huwag ninyo siyang hayaang makatakas!”

Muling sumugod ang mga sundalo. Itinaas ni Madison ang Rosenyx at sa pagkakataong ito ay hindi na siya umatras. Tumingin siya kay Lucas, pagkatapos ay kay Xiana, at saka sa hukbong papalapit sa kanila. Takot pa rin siya, ngunit mas malakas na ngayon ang galit at kagustuhan niyang malaman ang katotohanan.

“Lucas,” sabi niya habang mahigpit na hawak ang Rosenyx, “this time, hindi na ako tatakbo.”

Tumango si Lucas at muling itinaas ang kanyang espada. “Then fight.”

Sabay silang humakbang pasulong habang papalapit ang mga sundalo. Ngunit bago pa man magbanggaan ang dalawang panig, biglang nagliwanag ang Rosenyx at isang boses ang narinig ni Madison sa kanyang isipan.

Madison...

Nanigas siya.

Kilala niya ang boses na iyon.

Boses iyon ng kanyang ina.

“Huwag kang magtiwala kay Xiana.”

Napatingin si Madison kay Xiana, ngunit nanatiling kalmado ang babae habang nakatingin sa kanya.

At sa unang pagkakataon, naisip ni Madison na maaaring hindi ang mga sundalo ang pinakamalaking panganib na kinakaharap niya.