Tahimik kami buong biyahe ngunit nang makarating sa bahay, doon bumalik ang galit ko. Iwinaksi ko ang kamay niya na nakahawak sa akin.
"How dare you shout at me there?" asik ko. "Ikaw nga 'tong hindi marunong tumupad sa pangako. Kaya wala kang karapatang magalit!"
Mariin niyang akong tiningnan. "I didn't forget you. I am just late because I had an emergency."
Pagak akong natawa. "Emergency, my ass. Sige nga. Anong emergency 'yan?"
Hindi siya nakasagot.
See?
"Anastasia!"
Hindi ko siya pinakinggan at diretsong pumasok sa loob ng bahay. I can't face him— No, I don't want to see him hangga't hindi nawawala ang galit sa dibdib ko.
Paakyat na ako nang maabutan niya ako. Nahawakan niya ang braso ko at pilit akong pinihit paharap.
"Ano ba!" sigaw ko.
Hinawakan ko ang kamay niya na nakaha
