"พาฝันครับ พาฝัน" น้ำเสียงนุ่มทุ้มของคนเป็นพ่อเอ่ยเรียกนางฟ้าตัวน้อยที่ผล็อยหลับไปขณะประชุมเรื่องแฟชั่นโชว์ บัวจึงให้บอดี้การ์ดอุ้มไปนอนบนโซฟาในห้องทำงานของเธอ และคอยดูแลจนกว่าจะประชุมเสร็จ ปุณณ์มาถึงบริษัทในช่วงเวลาเกือบสี่โมงเย็น มารับสองคนแม่ลูก นาวเห็นว่านอนนานแล้วจึงให้ปลุก
"คุงพ่อ คุงพ่อประชุมเฉดแย้วหยอคะ" คนตัวเล็กลุกขึ้นมานั่ง พลางยกมือขึ้นขยี้ตา ถามคนเป็นพ่อด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
"เสร็จแล้วครับ คุณแม่ก็เสร็จแล้วเหมือนกัน กลับบ้านเลยไหมครับ"
"อยากกิงไอติมอีกค่ะ ไปกิงได้ไหมคะ"
"ได้สิครับ"
"เย่ๆ ยักคุงพ่อที่ฉุด" คนตัวเล็กชูสองมือด้วยความดีใจ ก่อนจะโผเข้ากอดคอคนเป็นพ่อ แล้วหอมแก้มซ้ายทีขวาทีอย่างเอาใจ
"รักแต่คุณพ่อเหรอคะ"
"ยักคุงแม่ที่ฉุดเหมืองกังค่ะ ยักฉองคงเยย" พาฝันหันมาโผกอดคนเป็นแม่แล้วหอมแก้มซ้ายขวาอย่างเอาใจเช่นเดียวกัน
"งั้นเราไปกันเลยเนอะ" ปุณณ์ช้อนตัวลูกสาวขึ้นอุ้ม
