"ไอ้ตุลย์ มึงกลับมาเมื่อไหร่" เขมถามทันทีที่เห็นหน้าเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันแบบตัวเป็นๆ มาสองปีเต็ม ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาตัวข้างๆ
"เมื่อวาน" ตุลย์ตอบพร้อมทั้งยกแก้วกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวจนหมดแก้ว น้ำสีอำพันไหลลงสู่คอเหมือนเกิดไฟร้อนรุ่มขึ้นมา
"นี่มึงฉลองที่เรียบจบกลับมาหรือไงวะ ถึงได้ดื่มหนักขนาดนี้" เขมว่า พลางมองแก้วเหล้าบนโต๊ะนับสิบแก้วที่ถูกดื่มไปจนหมด ยังไม่รวมที่เด็กเสิร์ฟกำลังวางลงบนโต๊ะอีกหลายแก้ว
"มึงจำนาวได้ไหมไอ้หมอ" ตุลย์เอ่ยขึ้น พลางแกว่งแก้วเหล้าในมือไปมา ดวงตาคู่คมจ้องมองน้ำสีอำพันที่แกว่งไกวอยู่ในแก้ว
"คนที่เป็นนางแบบ? เออกูจำได้ นี่อย่าบอกนะว่ามึงยังชอบเขาอยู่" เขมนึกคิดเพียงครู่ ก่อนภาพใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยเข้าไปดูอาการจากที่เธอโดนทำร้ายจะฉายชัดในมโนภาพ
"กูไม่ได้แค่ชอบ แต่กูรักนาว มึงได้ยินไหมว่ากูรักนาว" ตุลย์โวยวาย
พอได้ยินชื่อที่คุ้นหูวิเวียนจึงหันไป
