"คุงแม่ขา...อึก...คุงแม่" นาวเตรียมอาหารเช้ากับชะเอมในห้องครัว พาฝันวิ่งมากอดขาคนเป็นแม่ ร้องเรียกเสียงสะอื้น สร้างความงุนงงให้กับคนเป็นแม่ เพราะก่อนที่จะลงมาช่วยชะเอมเตรียมอาหาร ปุณณ์กำลังแต่งตัวให้พาฝัน ทั้งคู่ยังหยอกล้อ หัวเราะคิกคักกันอยู่เลย
"พาฝันเป็นอะไรคะ ร้องไห้ทำไม" นาวย่อตัวลง ใช้หัวแม่มือปาดเช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้อย่างเบามือ
"คนสวยของย่าเป็นอะไรคะ หรือว่าเจ็บตรงไหน" น้ำเสียงนุ่มนวล อ่อนโยน ของคนเป็นย่าเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง พลางสอดส่ายสายตามองสำรวจผิวเนื้ออ่อนของหลานสาว
"อึก...พาฝังไม่ยัก...อึก...คะ...คุงพ่อแย้ว" พาฝันบอกเสียงสะอื้นจนตัวโยนด้วยความน้อยอกน้อยใจ ริมฝีปากเล็กเบะคว่ำ ร่างเล็กไหวตามแรงสะอื้น แก้มใสอาบด้วยหยาดน้ำตา
"นาวพาพาฝันออกไปข้างนอกดีกว่า เดี๋ยวโดนของร้อน" ชะเอมบอก เพราะแม่บ้านกำลังทำอาหารสำหรับทุกคน จึงกลัวว่าหลานสาวจะโดนน้ำมัน หรือน้ำร้อนๆ
"ค่ะคุณแม่ ...โ
