ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู ชายหนุ่มร่างสูงกำยำหยัดยืนเต็มความสูง แล้วค่อยๆ หันกายแกร่งมาทางประตูพร้อมรอยยิ้มละมุน และดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ ร่างเพรียวเลิกคิ้วจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความแปลกใจ
"พี่ตุลย์" นาวเรียกชายหนุ่มตรงหน้า ตั้งแต่วันนั้นที่เขามาบอกเธอว่าจะไปเรียนต่อ สองปีแล้วที่เธอกับเขาไม่ได้เจอกัน หรือแม้แต่ติดต่อพูดคุย จนเธอคิดว่าเขาคงตัดใจและเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนไปแล้ว
"พี่ดีใจนะที่นาวยังจำพี่ได้ ดอกไม้สวยๆ สำหรับคนสวยๆ เนื่องในโอกาสที่เราได้พบกันอีกครั้งครับ" ร่างสูงของตุลย์ก้าวมาหยุดยืนตรงหน้าร่างเพรียว เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมรอยยิ้มละมุน ยื่นช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อโตให้เธอ
"จำได้สิคะ ขอบคุณค่ะ พี่ตุลย์กลับมาเมื่อไหร่คะ" ริมฝีปากอิ่มเป็นกระจับระบายยิ้มอ่อน รับช่อดอกไม้มาถือไว้
"ถ้าพี่บอกว่าพี่กลับมาวันนี้ แล้วก็มาหานาวทันที เพราะทนคิดถึงนาวไม่ไหวแล้ว นาวจะเชื่อไหม"
"ก
