"อะๆ มะๆ หม่ำ" หลังจากนั่งมองทุกคนรับประทานกันอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ในรถเข็น พอคนเป็นแม่อุ้มมานั่งบนตัก ดวงตากลมเล็กจ้องมอง มือน้อยๆ ไขว่คว้าหาอาหารที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ
"อยากกินจนหลุดพูดเลยเหรอคะ แต่พาฝันยังกินไม่ได้นะคะ" นาวดีใจกับพัฒนาการอีกขั้นของลูกสาว
"ของพาฝันอยู่นี่ครับ" ปุณณ์หยิบขวดนมให้ลูกสาว
"มะ หม่ำ" พาฝันส่ายหน้า มือน้อยปัดขวดนม จ้องมองแต่อาหารบนโต๊ะ น้ำลายไหลออกมาตามมุมปาก
"โอ้ยพาฝันลูก น่าสงสาร คงอยากกินมาก" อีฟมองหลานสาวด้วยความสงสารที่ไม่สามารถกินอะไรได้ ทั้งที่อยากกิน พลางเช็ดน้ำลายออกจากมุมปากเล็กให้
"เอาไงดี ให้กินน้ำสตอเบอรี่ไหม แตะปลายหลอดนิดๆ" ปุณณ์อดสงสารลูกสาวไม่ได้เช่นกัน
"อีกไม่กี่วันก็หกเดือนแล้ว น่าจะได้อยู่นะ" ปัณณ์เอ่ยเห็นด้วย
"มะๆ" พาฝันพยักหน้าหงึกหงัก น้ำลายไหลหยดแหมะ
"แต่คุณแม่ห้ามไว้นะ" นาวลังเล เพราะชะเอมบอกว่าให้เริ่มอาหารเสริมตอนหกเดือน
"นิ
