"พาฝังอยากไปทำงางที่ผักกับคุงพ่อ แต่พาฝังยังเปงเด็กน้อย พาฝังไปผักไม่ได้ แย้วเมื่อไยพาฝังจาไปได้ พาฝังจาฉามขวบแย้ว คุงทวกแทงบอกว่าพาฝังโตแย้ว พาฝังใกล้ไปโยงเยียงแย้ว ถ้าพาฝังไปโยงเยียงแย้ว พาฝังก็ไปผักได้ใช่ไหมคะคุงพ่อ" นางฟ้าตัวน้อยส่งเสียงใสเจื้อยแจ้ว นั่งกอดอก ทำหน้าม่อย แกว่งขาอยู่บนเตียง โดยที่คนเป็นแม่กำลังพับแขนเสื้อเชิ้ตสีดำให้คนเป็นพ่อ ทั้งคู่ต่างยิ้มเอ็นดูให้กับความช่างพูดช่างเจรจาของลูกสาวตัวน้อย
"ยังไม่ได้ครับ พาฝันต้องอายุยี่สิบก่อน" ปุณณ์นั่งย่อตัวลงต่อหน้าลูกสาวขยี้ศีรษะเล็กของพาฝันเบาๆ อย่างมันเขี้ยว
"โอ้โห ยี่ฉิบเยยหยอคะ" พาฝันห่อปากทำตาโต
"ใช่ครับ พาฝันต้องอายุยี่สิบก่อน ถ้าถึงเวลานั้นคุณพ่อจะอนุญาตให้พาฝันไปผับได้ แต่ไปได้แค่ผับของเราเท่านั้นนะ แต่ตอนนี้ได้เวลาคนเก่งเข้านอนแล้ว ก่อนนอนต้องทำอะไรครับ"
"ต้องดื่มนม แย้วก็แปรงฟังก่องนองค่ะ" พูดจบปุณณ์ก็อุ้มลูกสาวลงจากเต
