เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ!
"นี่แหนะ! นี่แหนะ! นี่แหนะ!" ฝ่ามือเล็กฟาดลงไปบนแก้มสากของคนเป็นพ่อที่กำลังหลับสนิทครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความขุ่นเคืองใจ
"โอ๊ยๆ พาฝันตีพ่อทำไมครับ" ปุณณ์งัวเงีย ตาปรือ ลุกขึ้นมานั่งทั้งที่พึ่งจะหลับตาลงยังไม่ถึงสองชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ เพราะรู้สึกถึงแรงที่กระทบใบหน้าของตัวเอง ถึงจะไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดมากมาย แต่ก็ทำให้รู้สึกเจ็บๆ คันๆ จนเขาต้องลืมตาตื่นขึ้นมา
เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ!
"นี่แหนะ! นี่แหนะ!" พาฝันฟาดฝ่ามือเล็กไปบนต้นแขนของคนเป็นพ่อพัลวันไม่หยุด ใบหน้าเล็กง้อง้ำด้วยความไม่พอใจ ปุณณ์ลูบแขน ลูบหน้า ตัวเองป่อยๆ ไม่เข้าใจว่าลูกสาวโกรธเคืองอะไรตนเอง
"พาฝัน คุณพ่อเจ็บค่ะ" นาวที่งัวเงียลืมตาตื่นขึ้นไม่ต่างกัน จัดการเสื้อของตัวเองที่ถูกเลิกขึ้นไปอยู่บนเนินอกลง ร้องห้ามปรามลูกสาวพร้อมทั้งรวบตัวให้ลงมานั่งบนตักแล้วกอดรัดไว้ไม่ให้ทำรุนแรง
