"นาวจะคิดมากกับคำพูดของคนแบบนั้นทำไม" ปุณณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ก็มันอดคิดไม่ได้ ปลาดาวต้องกลับไปบอกพ่อ บอกน้ารัศมีแน่ว่าเจอนาวที่นี่" สีหน้าของนาวบ่งบอกว่าเธอกำลังเป็นกังวลอย่างมาก
"นาวกลัวอะไร?"
"ถ้าพ่อมาตามให้นาวกลับไปล่ะ" นาวยังคงจำวันที่พ่อไปรับเธอมาจากแม่ได้เป็นเป็นอย่างดี คำพูดสวยหรู ปะเหลาะ หว่านล้อม หล่อกล่อ แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงคำโกหกหลอกลวง ที่พูดไปก็เพื่อให้เธอยอมไปอยู่ด้วย แล้วพอนึกถึงเรื่องนี้ย่อมทำให้นึกถึงคำพูดอย่างไม่ไยดีที่เสือกไสไล่ส่งเธอให้ไปพ้นๆ ของคนเป็นแม่
"นาวโตแล้วนะ ไม่มีใครสามารถบังคับนาวได้ แล้วที่ผ่านมาพวกเขาก็ไม่เคยสนใจที่จะตามหานาว ทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องยากเลยนะถ้าพวกเขาจะมาตามนาวกลับไป ก็ในเมื่อรูปที่นาวเป็นนางแบบมันเผยแผไปทั่วทั้งตามสื่อ โฆษณา หรือแม้แต่บิลบอร์ดพวกนั้น" ปุณณ์ให้นาวดูรูปของเธอที่ปรากฏบนป้ายโฆษณาภายในห้างสรรพสินค้า
นาวเงยหน้ามองรูปข
