แง๊~~ แง๊~~ แง๊~~
"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะคนเก่งของย่า" ชะเอมปลอบประโลมหลานสาวตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน ที่ร้องไห้งอแงมาสักพัก
"พาฝันเป็นอะไรคะคุณแม่" พอเข้ามาในตัวบ้าน นาวได้ยินเสียงร้องของพาฝันจึงรีบวางข้าวของแล้วเดินเข้าไปถามไถ่ทันที
"ร้องโยเยมาสักพักแล้วนาว นมก็ไม่ยอมกิน"
"ขอนาวอุ้มนะคะ" นาวเข้าไปช้อนตัวลูกสาวตัวน้อยมาอุ้มแนบอก ทันทีที่ได้รับสัมผัสจากคนเป็นแม่ เสียงร้องงอแงก็ค่อยๆ จางหายไป ริมฝีปากเล็กที่เบะคว่ำก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม เคลื่อนไหวแขนขาทั้งสองข้างด้วยความดีใจที่แม่อุ้ม ทำเอาชะเอมหันมองหน้าอาชิ เพราะทั้งคู่ผลัดกันโอ๋ผลัดกันปลอบมาตั้งนาน แต่หลานสาวก็ไม่ยอมหยุดร้อง แต่เพียงแค่นาวอุ้มกลับหยุดร้องเอาเสียดื้อๆ แถมยังยิ้มอย่างดีใจอีก
"แม่กลับบ้านผิดเวลา เลยร้องไห้คิดถึงแม่ รู้มากจริงๆ หลานปู่"
"จะรู้มากเกินไปแล้วนะพาฝัน อย่างนี้แม่นาวจะไปไหนได้" ชะเอมเอ่ยกระเซ้าหลานสาว ก่อนจะก้มลง
