รอยแผลลากยาวบนแก้ม

1267 Words

มีคนงานวุ่นวายซ่อมแซ่มและติดกระจกใหม่ที่คลินิกของเขา พยาบาลกับพนักงานทุกคนเข้ามาหาวินัยด้วยความเป็นห่วง เมื่อเขาบอกว่าสบายดีทุกคนก็คลายกังวล พนักงานที่นำโดยหัวหน้าพยาบาลช่วยกันเก็บกวาดดูแลคลินิก หัวหน้าพยาบาลแจ้งเขาว่าบริษัทด้านวิศวโลจิสติกส์ Logistics เข้ามาทำงานตั้งแต่ช่วงเช้า เนื่องจากหมอโตไปขอให้มาซ่อมตึกที่เสียหาย ช่างซ่อมท่าทางคล่องแคล่วเป็นมืออาชีพมาก “หมอทานข้าวเช้ามารึยังคะ” “ยังเลย สั่งอาหารชุดที่ฟิตเนสด้านหลังให้ผมด้วย” วินัยขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดทำงาน เขาหยิบโน้ตบุ้คลงมาค้นหาข้อมูลบริษัทที่มาซ่อมแซมคลินิก โห... บริษัทข้ามชาติขนาดใหญ่นี่หว่า ทั้งดูแลสายการบิน สร้างสนามบิน ท่าเรือทวาย โครงการรถไฟข้ามประเทศ ฯลฯ ทำไมถึงได้มารับงานซ่อมคลินิกของเขาได้ เขาสั่งปิดร้านหนึ่งอาทิตย์ตามคำแนะนำของหมอโตที่ต้องการให้เขาพัก พนักงานโทรเลื่อนนัดลูกค้ามือเป็นระวิง ........................................... ตอนกลางคืนหลังพนักงานกลับหมดแล้ว เพื่อนฝูงซึ่งก็มีขาประจำอยู่แค่สองคนนั่นแหละ คือหมอเกาลัดกับหมอหมู มาเยี่ยมและเหมือนเคย ...ตั้งวงเหล้า... “เพลาหน่อยวิน ยังไม่หายดี” หมอหมูเตือน “โชคดีนะหมอโตมาช่วย หมอโตเก่งมากเรื่องสมอง ถ้าหมอโตบอกไม่เป็นไรคงไม่เป็นไรแหละ ไม่ต้องไปตรวจที่อื่นเพิ่มหรอก” เกาลัดแนะนำเพื่อน “หมอโตไม่ได้ดังเรื่องศัลยกรรมความงามหรือ” หมอหมูถามเกาลัด “นั่นดังระดับประเทศ ส่วนเรื่องผ่าตัดสมองระดับโลกคร้าบ เอ่ยชื่อโตมรในแวดวงผู้เชี่ยวชาญด้านสมองไม่มีใครไม่รู้จัก” หมอเกาลัดอายุรแพทย์ด้านสมองยืนยัน “น่าจะจริงนะ เราเห็นมีเครื่อง MRI ในคลินิกด้วย” วินัยช่วยยืนยัน “เครื่อง MRI ในคลินิก” เกาลัดตาเหลือกหันไปมองตึกฝั่งตรงข้าม “เอาจริงดิ๊ ในคลินิกเนี่ยนะ บางโรงพยาบาลยังไม่มี” “เออจริง หมอโตเป็นคนตรวจเราเองด้วย บอกว่าสแกน MRI แล้วสมองไม่มีปัญหา” “เราว่ามีว่ะ แต่ควรหาจิตแพทย์มากกว่าหมอผ่าตัดสมอง” หมอหมูแซววินัย “ไอ้หมูอ้วน” วินัยด่าเพื่อนและทำท่ายกเท้าถีบใส่แบบแหย่กันเล่น “คนที่วิ่งข้ามถนนมานั่น หมอโตป่ะ” เกาลัดชี้ออกไปด้านนอก หมอโตถือกระเป๋าอุปกรณ์การแพทย์ยืนหันไปหันมาหน้าคลินิกวินัย “เราไปเปิดประตูข้างให้หมอโตก่อน” วินัยรีบออกไปรับหมอโต “หมอโตทางนี้” วินัยตะโกนเรียก หมอสาวมาดทอมยิ้มจนตาหยี ตามวินัยมาเข้าประตูข้างตึก หมอโตยิ้มรับเกาลัดกับหมอหมู วินัยเปิดห้องตรวจนั่งบนเก้าอี้ลูกค้าให้หมอโตรักษา “อู้ยยย / ซี๊ดดดดดด” เกาลัดกับหมอหมูส่งเสียงพร้อมกัน เมื่อหมอโตเปิดผ้าปิดแผลที่แก้มของวินัย “ทำไมหรือ” วินัยเริ่มเอะใจ “ขอกระจกหน่อย” หมอหมูหยิบกระจกบานใหญ่ให้ วินัยมองรอยแผลบนแก้มด้วยความตะลึง รอยลากยาวขนาดใหญ่บนแก้มตั้งแต่ขมับลงมาถึงกลางแก้ม แม้รอยเย็บจะเรียบร้อยสวยงามแต่แผลใหญ่ขนาดนี้ยังไงก็ต้องเป็นแผลเป็น สำหรับหมอที่เปิดคลินิกความงามอย่างเขาถือว่าร้ายแรงมาก “แผลโดนกระจกบาดครับ ผมเอาเศษกระจกออกให้หมดและเย็บแผลแล้ว แค่ระวังไม่ให้ติดเชื้อ แผลหายเมื่อไหร่น่าจะเหลือแค่รอยขีดจางๆ” หมอโตพยายามปลอบ “รักษาไปก่อน หายแล้วค่อยทำศัลยกรรมก็ได้” หมอหมูช่วยปลอบอีกคน “แผลเย็บสวยขนาดนี้ แห้งเมื่อไหร่เอาครีมรองพื้นทาทับเนียนกริบไม่เห็นรอยแล้ว” เกาลัดพูดให้กำลังใจเพื่อน วินัยนิ่งเงียบพูดไม่ออก หมอที่เหลืออีกสามคนไม่รู้จะปลอบยังไง เพราะรู้ว่าวินัยซีเรียสเรื่องรูปร่างหน้าตามาก “ต้องรักษาอย่างอื่นต่อไหมหมอโต ถ้าเสร็จแล้วจะได้ไปกินเหล้ากันต่อ” หมอหมูแกล้งทำเสียงร่าเริง “ดูแผลที่ตัวต่อครับ” หมอโตช่วยวินัยถอดเสื้อ ทำแผลทายาที่ตัวโดยมีเกาลัดช่วย แผลโดนกระจกบาดบนตัวเป็นแผลธรรมดา ทายานิดหน่อยก็ใช้ได้ ส่วนแผลฟกช้ำเอาครีมทา หมอโตนวดครีมบนไหล่และต้นแขนของวินัยอย่างตั้งอกตั้งใจ วินัยเอาแต่นั่งเหม่อเพราะยังทำใจไม่ได้กับแผลที่หน้า เกาลัดเริ่มผละออกมาให้หมอโตทำแผลคนเดียว หมอหมูกับเกาลัดมองตากัน แอบย่องออกจากห้องตรวจเงียบๆ “เกาลัดคิดว่าไงวะ” หมอหมูถามเพื่อน “หมอโตยิ่งมองใกล้ๆ ผิวยิ่งสวยเน้อ ขาวเนียนมาก อยากรู้ว่าใช้โลชั่นอะไร” เกาลัดเพ้อ “ไม่ใช่ล่ะ กูถามถึงวินกับหมอโตเว้ย ท่าทางสองคนนี้ไม่ธรรมดาซะละ ดูท่าหมอโตทายาให้วินซะก่อน สงสัยทอมจะแตกเอางานนี้” “หนหน้าให้เค้ารักษากันสองคน เราอย่าไปเป็นก้างขวางคอเลย” เกาลัดยิ้มกริ่ม “กินด้วยกันไหมครับ” หมอหมูชวน เมื่อหมอโตกับวินัยออกจากห้องตรวจ “กินแค่กับแกล้มได้ไหมครับ ผมไม่ดื่มแอลกอฮอลล์” หมอโตนั่งเก้าอี้ มือจกคอหมูย่างเข้าปาก วินัยกลอกลูกตา ถามทำไม ไม่ทันมีใครตอบก็กินก่อนแล้วนี่ เกาลัดสายตามองหมอโตเหมือนคนเพ้อ มองใกล้ๆ แล้วผิวสวยมาก จนเผลอเอามือไปลูบแขนหมอโต “ครับ ?” หมอโตงง “ไอ้เกาลัด มึงอย่าลวนลามหมอโต” วินัยตีมือเพื่อน “โทษครับหมอโต ไม่ต้องคิดมากหรอก ไอ้นี่มันเป็นเกย์” “ไม่ได้ลวนลามเว้ย เห็นผิวหมอโตสวยเลยอยากจับ” เกาลัดแก้ตัว หมอโตกินกับแกล้มสักพักจึงขอตัวกลับ วินัยยื่นกุญแจให้ตอนออกไปส่งที่ประตู “กุญแจสำรองประตูข้างครับ หมอโตจะได้ไขประตูเข้ามาได้เลย ไม่ต้องรอผม” ........................................... วันถัดไปหลังปิดร้าน หมอโตถือกระเป๋าอุปกรณ์แพทย์มารักษาวินัยอีก “กีกี้ซื้อเป็ดย่าง MK ที่หมอโตอยากทานมาให้ค่ะ มีติ๋มซำด้วยนะ” กีกี้ยิ้มรับหมอโต “ขอบคุณครับ ผมทำแผลให้หมอวินเสร็จแล้วจะทานครับ” หมอโตยิ้มน่ารักให้พริตตี้เงินล้าน “กีกี้เอาใส่จานให้หน่อย หมอโตทำแผลเสร็จค่อยออกไปกิน ไม่เกิน 30 นาทีก็เสร็จแล้ว” วินัยเดินนำหมอโตเข้าห้องตรวจ ปิดล็อกประตูห้องไม่อยากให้แฟนสาวเข้ามายุ่มย่าม ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่เขาอยากอยู่กับหมอโตสองคนเวลาหมอโตทำแผลให้ เขาถือกระจกส่องเหมือนเมื่อวาน แต่แอบหันกระจกมองหมอโตเป็นระยะ ท่าทางตั้งอกตั้งใจทำงานจัง ความสามารถสมคำร่ำลือ หลังทำแผล หมอโตนั่งกินเป็ดย่างกับบะหมี่หยกอย่างเอร็ดอร่อย วินัยหันไปยิ้มขำกับท่ากินเหมือนเด็ก “หมอโตอยากทานอะไรอีกไหมคะ กีกี้จะซื้อมาฝาก” กีกี้พยายามเอาใจหมอโต หมอโตคีบบะหมี่ขึ้นมา บอกว่าอยากกินบะหมี่ขาห่านอบหม้อดินของภัตตาคารชื่อดังย่านเยาวราช กีกี้หยิบกระดาษขึ้นมาจดรายการ “บอกว่าผมสั่งจะได้ลดราคาพิเศษครับ ผมรู้จักเจ้าของร้าน” หมอโตเขียนภาษาจีนด้านหลังนามบัตรและยื่นให้แฟนของวินัย ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more