โลกคู่ขนาน

คนไม่ใช่!ทำอะไรก็ผิด

“มึงจ่ายมาให้กู 10ล้าน แลกกับอิสระทั้งหมดของมึง”วรเวชพูด พร้อมยื่นใบหย่าให้รินนาภรรยาของเขา

“ได้! ฉันจะเซ็นต์เช็คให้คุณเดี่ยวนี้เลย”รินนาหยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาเซ็นต์เช็คทันที

“หึ!มึงมีชู้ใช่ไหม มึงถึงรับข้อเสนอของกูได้ง่ายๆ กูไม่เอา 10ล้านนี้หรอก ใครมันจะโง่ทิ้งเงินเป็นพันๆล้านไป สู้กูอยู่จองล้างจองผลาญมึงต่อไปไม่ดีกว่าหรอ แล้วมึงอย่าคิดนะว่ากูจะปล่อยมึงไปได้ง่ายๆอีโง่”เวช สามีของรินนาพูด พร้อมหยิบกุญแจรถคันหรูขับออกไป เหมือนเขาแค่มาพูดขู่ กวนประสาทรินนาเท่านั้น

รินนากับวรเวชแต่งงานกันมาได้ 10ปีตลอดระยะเวลาที่แต่งงานกันมามีทุกข์มีสุขปะปนกันไป แต่มันค่อนไปทางทุกข์มากกว่านะสิ รินนามีทรัพย์สมบัติมากมายเป็นนักธุรกิจสาว มีทรัพย์สินเป็นพันๆล้าน อายุย่างเข้า33ปี แต่งงานกับวรเวชซึ่งแต่ก่อนเป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดา อายุย่างเข้า30ปี แต่ปัจจุบันอาชีพทำธุรกิจช่วยรินนาแต่ก็ไม่เรียกว่าช่วยหรอกนะ เรียกว่าล้างผลาญเลยดีกว่า ทั้งติดพนัน มั่วผู้หญิง ทำสารพัดอย่างที่เรียกได้ว่าอะไรชั่วๆเขาทำหมด แต่จะมีผู้หญิงดีๆที่ไหน จะทนอยู่กับผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลย แถมยังล้างผลาญไม่หยุดอย่างเขา นั้นนะสิ คงมีแต่รินนานี้ล่ะที่ทนอยู่ หลายคนจะบอกว่ารินนาโง่ หรือบางคนถึงขั้นนินทาลับหลังว่ารินนาเป็นโรคขาดผู้ชายไม่ได้ แต่ใครมันจะไปรู้ดีเท่าตัวรินนาเองล่ะ ที่เธอต้องทนอยู่ก็เพื่อทรัพย์สมบัติของเธอ ทรัพย์สมบัติที่เธอเป็นคนหามาด้วยตัวเธอเองทั้งหมด ถ้าหากเธอยอมหย่ากับวรเวช ทรัพย์สมบัติก็ต้องแบ่งกันคนละครึ่ง และเธอคงไม่ยอมให้ผู้ชายสารเลวคนนั้นได้สมบัติของเธอไปแน่ เธอจะไม่ยอมให้ผู้ชายเลวๆแบบนั้นได้เงินจากเธอแม้แต่บาทเดียว ที่ต้องทนอยู่เพราะเธอกำลังหาหลักฐานเพื่อฟ้องหย่าเท่านั้นเอง

ส่วนความรักที่มีให้วรเวช เธอก็ไม่รู้ว่ามันหายไปไหนหมด ซึ่งตอนนี้มันเหลือแต่ความขยะแขยง ความน่ารังเกลียดเต็มไปหมด

“บอสค่ะ ช่วยเซ็นต์อนุมัติโครงการสร้างที่พักให้คนชรา ให้หน่อยค่ะ”นุดา เลขาคนสนิทของรินนาพูด พร้อมยื่นเอกสารให้เธอเซ็นต์

“อือ ฉันลืมไปเลย ไหนดูสิ เอ่อโครงการนี้เราสร้างเพื่อการกุศลหนิแต่งบประมาณที่ใช้สร้างทำไมมันถูกตัดทอนลงล่ะ”รินนาพูด

“เอ่อ! คือว่า.. คุณเวช ให้ดิฉันตัดทอนงบประมาณลงค่ะ เนื่องจากให้เหตุผลว่า คุณรินนาต้องการใช้งบประมาณในส่วนที่ตัดออก ไปใช้ในโครงการอื่นค่ะ”นุดาพูด

“นุดา ทำงบประมาณเท่าเดิม ส่วนเรื่องคุณเวช เดี่ยวฉันจัดการเอง”รินนาพูดอย่างเงียบขรึม แต่ในใจของเธอร้อนระอุเหมือนจะระเบิดออกมาด้วยความโกรธ

“คงต้องตายจากกันสินะ เรื่องมันถึงจะจบลง!”รินนาพูด

“เวชค่ะ เวชอย่าทำนิรินแรงสิค่ะ เดี่ยวของนิรินเสียหมด อ๊ะ อ่าาๆๆ”นิรินร้องด้วยความเสียวซ่านขณะที่กำลังกิจกรรมเริงรักกับวชเวชที่คอนโดของตัวเอง

นิริน ดาราดังสาวสวยอันดับต้นๆของประเทศที่มาติดพัวผันกับวรเวชโดยเธอหวังว่าสักวันเธอจะได้ตกถังข้าวสารได้เป็นเมียของวรเวชเจ้าของธุกิจพันล้าน แต่เธอกับไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอจะได้คือแมงดาตัวพ่อเลยแหละ

“โอ้ๆนะ นิรินของผม ก็วันนี้ผมหงุดหงิดให้นังรินนาเมียแก่ที่บ้านนะสิ เดี่ยวนี้มันชักจะปีกกล้าขาแข็งขึ้นทุกที่”วรเวชพูดพร้อมเสร็จกิจกรรมเริงรักทันที

“แหมๆ คุณก็อย่าหงุดหงิดให้มันนักสิค่ะ เพราะถ้าไม่มีคอยหาเงินช่วยบริษัทของคุณอยู่ รายได้ของคุณก็ลดลงเอยะเลยนะคะ”

“ที่นิรินพูดมาก็ถูก คนสวยของผมฉลาดที่สุดเลย”วรเวชทั้งพูดทั้งเข้าไปไซชอดคอของนิริน

“ว่าแต่ เมื่อไหร่คุณจะหย่ากับมันสักทีล่ะค่ะ”

“หึ ผมพูดคำว่าหย่าเป็นพันๆรอบแล้วน่ะสิ แต่นังเมียคนนี้มันหน้าด่านไม่ยอมผมแล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ”

“งั้นให้นิรินช่วยไหมคะ นิรินเคยเจอเคสแบบนี้ เมียไม่ยอมหย่าเพราะกลัวต้องหารสมบัติ แต่ถ้าเมียหาย สมบัติก็ไม่ต้องหารนะคะ อุ๊ปซ์”

“คุณหมายความว่ายังไง ที่เมียหาย”วรเวชครุ่นคิด ตามไม่ทันสิ่งที่นิรินพูด

“ก็อาจจะหายไปจากโลกนี้ อะไรทำนองนั้นมั้งค่ะ”

“นี้คุณจะให้ผมฆ่าเธอหรอ!”วรเวชพูดขึ้นเสียงตกใจ

“คุณก็ไม่ต้องฆ่าสิค่ะ ใช้คนอื่นสิ”

ทั้งสองจ้องมองตากัน ราวกับรู้คำตอบโดยไม่ต้องพูด

“บอสค่ะ นุดาว่าบอสควรพักผ่อนนะคะ พรุ่งนี้ยังต้องบินไปเจรจาธุรกิจที่สิงค์โปร์อีกนะคะ นุดากลัวบอสจะเหนื่อยเอานะคะ”นุดาวางถ้วยกาแฟลงบนทำงานของรินนา พร้อมกับสีหน้าที่ดูเป็นห่วงที่เห็นเจ้านายเอาแต่ทำงานหามรุ่งหามค่ำทุกวัน

“เธอไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกนุดา ฉันชินแล้ว ฉันเริ่มทำธุรกิจมาตั้งแต่อายุ15 แค่นี้ ไม่ทำให้ฉันเหนื่อยได้หรอก แล้วเรื่องเอกสารโครงการ การกุศลให้มีแค่ฉันคนเดียวที่เซ็นต์อนุมัติได้นะ”

“แต่ว่า..”นุดาทำสีหน้ากังวล

“ส่วนเรื่องคุณเวช ฉันจะจัดการเอง เดี่ยวอีกหน่อยก็จะไม่มีเขาแล้วล่ะ”

“หรือว่า บอส ตาสว่างแล้วใช่ไหมคะ นุดาคิดไว้แล้วว่าต้องมีวันนี้ เย้ๆ”นุดาทำท่าทางดีใจกระโดดโลดเต้นราวกับเด็กๆ

“เธอจะดีใจอะไรขนาดนั้นนุดา ฉันจะกลับแล้ว เอกสารพรุ่งนี้ฉันอ่านดูแล้วนะ ทำได้ดีมาก”รินนายิ้มเพียงเล็กน้อยแล้วลุกออกจากเก้าอี้ทันที

“~กริ๊ง~~~~กริ๊ง~~~”เสียงโทรศัพท์:เวช

“เอาล่ะ รินนาเจ้ากรรมนายเวรเธอได้โทรมาล่ะ นิ่งไว้นะ นิ่งไว้”รินนาพูดตัดพ้อกับตนเอง ที่ต้องข่มใจตัวเองไม่ให้ประสาทเสียทุกครั้งที่รับสายเขา