Love like a Calm Wind

Brother

Kuya...

PAIN is evil.It will t*****e you.It will hunt you down till you drop dead.Manunuot sa bawat himaymay ng katawan mo.Sa oras na maghari ito sa buong pagkatao mo ay tuluyan kang mawawalan ng lakas.Physically or mentally.

Buhat-buhat ako ni Gelo sa kung saan man kami pupunta.Hindi ako nagtanong.Ang gusto ko lang ay umiyak at tanggalin ang sakit na nararamdaman.

He put me down of a soft sofa.He let me sit comfortably on it.Habang siya ay naakaluhod ang isang tuhod sa harap.He wipe off my wet face using his hands.He look at me with so much care.

I wander my eyes around.We are in a semi-bungalow house.The paints are almost old-fashioned.Not almost,it's really old fashioned.I realize this is his house.I saw a picture of him with his father.

Come to think of it ,ever since we were young I never saw his mom.He said his mom's abroad.Working for them.And I never questioned it.I was so young then.I never really care about others.

"This is my house.I am alone here for a while."sinabi niya iyon ng nakatingin sa akin."Ayos ka lang?"at muling pinahid ang luha sa mata ko.

Paano ako magiging maayos?Ang dami-daming pumapasok sa isip ko at lahat ng iyon ay sakit ang dulot sa akin.

"Pumunt ako sainyo.Nag-alala ako..."he cupped my chin and makd me look at him.With puffy eyes I look back,"Hindi ka pumasok ng ilang araw.Nagtanong ako sa mga kaklase mo.Doon ko nalaman..."

Bakas ang pag-aalinlangan sa boses niya.May pang-uusisa sa mata niya ngunit pinipigilan ang sariling magtanong.

Kinalma ko ang sarili ko.Kahit ngayon lang siguro ay kailangan ko iyon.Makakatulong iyon upang makapag-isip ng maayos.

"Nasa bahay lang ako."sabi ko.

"May...nangyari ba?"nag-aalala niyang tanong.

"Hmmm.Wala...nag-usap lang kami ni Daddy."

"Hmmm...."

"Tungkol kay Mommy."And I stare at him.He have an almond shape eyes just like mine.We are not really look-alike but we share some resemblances.Just like our eyes,the way we stare,and shape of lips which I took from my Mom.

Nakatingin lang siya sa akin habang hawak ang kamay ko.Walang reaksyon maliban sa pag-aaruga.

"About my Mom's other child."

Nanlalaki ang mga mata niyang napatingin sa akin.Akala ko may sasabihin siya pero ngumiti lang siya ng malungkot tsaka tumayo.

"I'll get you a glass of water."

Aalis na sana siya ng hawakan ko ang kamay niya at tinawag siya.Alam kong alam niya.At iniiwasan niya ang ganoon.Nag-aalinlangan siya.

"Kuya..."

A lone tear escaped from my eyes.I saw him stiffened.His shoulders moving probably beacuse of his breathing.Lumingon siya sa akin at kita ko ang gulat sa mata niya.Unti-unti siyang lumapit at lumuhod sa harap ko.

Nag-unahan sa pagpatak ang luha ko.May kumikirot sa dibdib ko at may hindi maipaliwanag na nararamdaman.Mabigat ngunit may kaunting kasiyahan.

"H-how..."hindi niya na maituloy ang sasabihin dahil yinakap ko siya ng mahigpit.Ang hagulhol ko lang at pagtahan niya ang naririnig sa buong bahay.

"Kuya..."and hugged him even tighter.This feels nice.To have someone you can hugged and lean on to.

Patuloy niya akong inaalo habang ako naman ay hindi matigil-tigil sa pag-iyak.Nakakalungkot dahil bata pa lang kami ay magkasama na kami.Hindi bilang magkapatid kundi magkaibigan.Palagi siyang nasa bahay at nagtatrabaho ang Papa niya sa Daddy ko.

Masaya ako noon dahil may kalaro ako.Hindi ko iniisip kung may kapatid ba ako o wala.Dahil lumaki akong iniisip na nag-iisang anak ako.Kaya todo ang pag-aalaga sa akin ni Mommy.

Habang siya ay hindi ko maisip kung ano ang nararamdaman niya noon tuwing naglalambing ako sa Mommy sa harap niya.Naiinggit ba siya?O hindi pa niya alam na pareho kami ng ina.

Hindi ko mawari dahil lagi siyang nakangiti sa akin.Wala siyang ginawang masama.Lagi ay maingat siya na hindi ako masugatan o madapa kasi iyakin ako.Matanda siya ng tatlong taon sa akin.Anim na taong gulang ako ng una siyang pumunta sa bahay.

Palangiti ngunit may pagkaseryoso.Hindi ko lubos na maalala kung bakit kami nagibg malapit sa isa't isa.Tatlong taon din kaming magkaibigan bago nangyari ang lahat.

Pagkatapos kong umiyak ay ipinagluto niya ako ng pagkain.Hind ako makaramdam ng gutom pero nang ihain niya sa harap ko ay kumalam ang sikmura ko.

Nag-usap kami habang kumakain.Tungkol s kaniya.Nalaman kong alam niya ang lahat bago pa man kami magkakilala.Kahit ganoon ay masaya na daw siya na nakikita kami.Takot siya kay Daddy kaya hindi niya gustong malaman ko.

Noong nalaman ni Daddy ay pinaalis sila at tinanggalan ng trabaho.Pumunta silang Manila at doon nanirahan ng ilang taon bago bumalik dito dalawang taon na ang nakakalipas.

I smiled at his story because he told me even the silly moments of his life.I can't believe I was just crying earlier and now I'm laughing.Nakakagaan sa damdamin.

"Are you gonna contact your boyfriend?"he asked when we run out of topic.

Sa totoo lang ay hindi ko napagisipan iyon kanina.Hindi ko alam ang gagawin ko.

Umiling ako.Uminom siya ng tubig bago nagsalita.

"You better clear off things with him.You know...so you can...fix it."

Pagod na pagod nang araw na iyon.Hinatid ako ni Kuya sa bahay at agad na umalis.Come to think of it,I didn't call him Kuya even before.Even if I know that he's older than me.

I went upstairs and lie down on my bed.I don't know if Dad's home.The house is quiet.Due to exhaustion I fell asleep the moment I close my eyes.Not thinking of tommorow.Of school.Of him...

If ever he decided to end us,paano ako?Anong magiging reaksyon ko?What if ipagpalit niya ako?Kasi nga diba mas maganda iyon dahil walang sabit.Habang ako...