นางร้ายถูกเกลียด (เซตนางร้าย)

ตอนที่8 l เจอกันอีกแล้ว(2/2)

แขกผู้ร่วมงานล้วนแต่งกายอย่างประณีต ผู้หญิงในชุดราตรียาวปักเลื่อมระยิบระยับ สวมเครื่องประดับเพชรพลอยที่ส่องแสงวาววับทุกครั้งที่แสงไฟสะท้อนผ่าน ส่วนผู้ชายในทักซิโด้หรือสูทตัดเย็บอย่างพอดีตัว ต่างถือแก้วไวน์ พูดคุยกันด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สุภาพ และเต็มไปด้วยจริตของสังคมชั้นสูง

อย่างกับหลุดเข้ามาในยุคผู้ดีอังกฤษอย่างนั้นแหละ

พนักงานในชุดยูนิฟอร์มสีแดงเลือดหมูเดินเรียงรายอย่างมีระเบียบ ถือถาดแชมเปญ อาหารว่าง และของหวานคอยเสิร์ฟให้กับแขก สุดปลายห้องเป็นเวทีขนาดย่อมที่เขียนบนฉากหลังถึงจุดประสงค์ในค่ำคืนนี้ นั่นคือ ชื่อโครงการหมู่บ้าน

เหล่าชายแปลกหน้าท่าทางสุขุมอ่อนโยนเดินเข้ามาทักคนมีเสน่ห์ที่สุดในงาน ใคร่อยากรู้ว่าเจ้าหล่อนเป็นใคร ชื่ออะไร ตัวแทนจากไหน แต่เจนิสไม่เสวนาตอบใครสักคนจะหาว่าหยิ่งก็ได้ เพราะมาคืนนี้ไม่เต็มใจแม้แต่น้อย จนเลขาฯ ที่ตามมาด้วยต้องเข้ามากระซิบบอกถึงพฤติกรรมไม่เหมาะสม แต่เธอเหรอจะเชื่อฟังง่าย ๆ

“คุณท่านจะตำหนิเอานะคะ คุณเจนิสน่าจะคุยกับคนอื่นบ้างเพื่อรักษามารยาท”

“อยากคุยคุณปราถก็คุยไปเองสิ ฉันไม่จำเป็นต้องง้อใคร” เจ้าของเสียงเอ่ยจบก็หมุนตัวเดินหนี

เลขาฯ รู้มาบ้างว่าหลานสาวเพียงคนเดียวของเจ้านายมีนิสัยหัวดื้อ เอาแต่ใจ แต่ไม่ยักรู้จะเป็นหนักถึงเพียงนี้ หล่อนจึงไม่คิดจะตอแยอีก ปล่อยเจนิสทำตามความพอใจ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นจะไม่ปล่อยผ่านแน่นอน ทุกอย่างต้องรายงานกับคุณอรุณี

ร่างบางเดินไม่ห่วงสวยก้าวฉับ ๆ ไปยังโต๊ะวางไวน์ คว้าแก้วหนึ่งซดรวดเดียวหมดก่อนจะกระแทกกลับลงไปบนโต๊ะเช่นเดิม ได้แอลกอฮอล์เข้าไปเธอค่อยรู้สึกหายอึดอัดหน่อย งานเลี้ยงแบบนี้ไม่ใช่ตัวตนของเธอเลย

ดวงตาคู่สวยกวาดมองรอบ ๆ เพื่อหาสิ่งจรรโลงใจ ทว่า...กลับได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนหันหลังให้อยู่ในชุดราตรีเกาะอกกระโปรงสั้นสีดำปล่อยผมสยายยาวสีดำขลับถึงกลางหลัง ภาพแผ่นหลังช่างดูคุ้นตา เจนิสเพ่งจ้องรอโอกาสให้เจ้าหล่อนหันหน้ามาทางตน แต่กลับต้องตกใจเสียก่อนยามเห็นคู่สนทนาของหล่อนเป็นชายร่างสูงโปร่ง คนนั้นคือตาแว่น!!

เจอกันอีกแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาอยู่กับไอ้คู่รักจอมปลอมนั่นเหรอ ทำไมมาโผล่นี่?

แต่ช่างเหอะ ไหน ๆ ก็เจอกันแล้วควรมีมารยาทไปทักทายหน่อย

ร่างบางระบายยิ้มร้ายก่อนจะวางสองแขนเรียบข้างลำตัว ยืดหลังตรง เดินอย่างสง่าราวนางแบบมืออาชีพตรงไปทางพวกเขา

ดวงตาคมกริบมองผ่านหลังคู่สนทนาเหลือบมาเห็นเจนิสเข้า เขาลอบยิ้มเจ้าเล่ห์ในขณะยกแก้วไวน์ในมือจิบ ก่อนจะเบนสายตาทำทีว่าไม่เห็นคนที่กำลังเดินมา

“สวัสดี” เสียงคนมาใหม่ทัก ชายหนุ่มหันไปสบตากับเจนิส ก่อนที่เธอจะเปล่งคำต่อไป “พี่น้ำหวาน”

เจ้าของชื่อหันมามองเจ้าของเสียงคอแทบเคล็ด ใช่! แผ่นหลังที่บอกว่าคุ้นตานั่นคือลูกพี่ลูกน้องของเจนิสเอง วันก่อนยังนอนใกล้ตายอยู่ในโรงพยาบาล ไม่ยักรู้ว่าวันนี้จะมีแรงถึงขนาดมางานเลี้ยงได้ แถมยังดื่มแอลกอฮอล์ราวกับไม่ได้ป่วย

คนในชุดสีดำเห็นน้องสาวจ้องแก้วไวน์ในมือ รีบหลุบมันไปด้านหลังอัตโนมัติพลางเปลี่ยนสีหน้าทันควัน

“มา...มาได้ไงเจนิส”

“ยังดีนะที่พี่น้ำหวานจำชื่อฉันได้” คำพูดธรรมดาแต่กลับแฝงไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

คนถูกถามยังไม่ทันจะตอบ ก็มีเสียงของอีกคนโพล่งขัดจังหวะเสียก่อน “เจนิส!!”

+++++++

คราวนี้ใครอีกล่ะ?

สรุปยัยพี่สาวร้ายใช่ไหม?