ตอนที่5 l สืบ(2/2)
1005 Words
“เธอใช้...ใช้นามสกุลฝรั่งค่ะ ฉันเลยจำไม่ได้” ตอบจบก็หลุบมองพื้นทันควัน เรื่องนั้นลลิตาก็แค่พูดโกหกไป จริง ๆ ไม่เคยใส่ใจนามสกุลเพื่อนเลยต่างหากเพราะเห็นว่าเจนิสเป็นคนจน ๆ คนหนึ่งที่ทำงานล้างจานในร้านอาหารไทยไปด้วยเรียนไปด้วย อย่างหล่อนจะเป็นลูกเศรษฐีได้ไง ที่คบเป็นเพื่อนก็แค่อยากจ้างให้ทำงานส่งอาจารย์ก็เท่านั้น และพอรู้ว่ารพีภัทรมาจากครอบครัวรวย ลลิตาจึงคว้าแฟนเพื่อนมากินเองทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เขามาครอบครอง อีกแค่นิดเดียวเท่านั้นที่หล่อนจะกลายเป็นหนึ่งในครอบครัวแต่กลับต้องมาผิดหวังเพราะน้ำมือของเจนิส
“ไม่ได้เรื่อง” คทาสบถด้วยเสียงไม่พอใจ ดึงความสนใจให้ลลิตาเงยหน้ามอง
“เดี๋ยวฉันถามเพื่อนอีกคนให้ค่ะ”
“ไม่จำเป็น พวกแกกลับเข้างานได้แล้ว ฉันไม่อยากเห็นหน้าพวกแก”
“แต่ลุงครับ...”
ใบหน้าแกมดุหันใส่เจ้าของเสียงทันที รพีภัทรโดนคนเจ้าระเบียบทำแบบนี้เป็นประจำตั้งแต่เด็ก ๆ จนกลายเป็นกลัวหัวหด ไม่กล้าหือเพราะกลัวลุงจะโกรธไปมากกว่านี้ พานไม่ให้เงินกินเงินใช้ขึ้นมาจะแย่เอา
“เข้าใจแล้วครับลุง งั้นพวกเราขอตัวก่อน”
“น่าจะไปตั้งนานแล้ว”
บ่าวสาวจูงมือกันออกไป ลูกน้องสองคนรู้หน้าที่ก็เดินสวนเข้ามาในห้องแทน เห็นท่านั่งไขว่ห้างกอดอกบวกกับสีหน้าไม่สบอารมณ์ของเจ้านาย ทั้งคู่ก็พอรู้ว่าต้องมีงานให้ทำ
“พวกแกไปสืบมาสิ ว่าผู้หญิงท้องปลอมนั่นเป็นใคร”
“ได้ครับนาย”
“เอาอย่างละเอียดตั้งแต่เกิดจนถึงปัจจุบัน ฉันอยากรู้นักว่าหล่อนเป็นใคร ทำงานอะไร มาสร้างปัญหาทำไม”
“ครับนาย”
รับคำสั่งเสร็จแล้วก็ปล่อยให้นายเหนือหัวนั่งใช้ความคิดในห้องคนเดียว ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่อำนาจของครอบครัว “ณรงค์เศวต” จะได้มาซึ่งข้อมูลของใครสักคน
ส่วนคนในรถเก๋งยี่ห้อธรรมดา
หลังจากร่างบางเดินมานั่งเบาะคนขับก็เอาแต่นึกถึงเรื่องที่โดนฉกจูบ ยอมรับตามตรงว่าลืมไม่ลงกับรสจูบสุดแสนเร่าร้อน ถ้าเขาไม่หยุดไปกลางคันป่านนี้ระหว่างตนกับเขาคงเลยเถิดไปมากกว่านี้...
แค่คิดใบหน้าสะสวยก็ร้อนฉ่าจนเกินควบคุม ยกมือพัดหน้าตัวเองพร้อมกับเป่าปากเพื่อระบายความร้อน ยิ่งเธอสงบสติอารมณ์ใบหน้าของเขาก็ยิ่งชัด ทั้งดวงตาเอย ริมฝีปากเอย ทำไมกันนะ...ทำไมเธอต้องจำได้ละเอียดขนาดนั้น เขาก็แค่นักธุรกิจคนหนึ่ง ต่างจากคนอื่นก็ตรงที่ชอบทำหน้านิ่งไร้อารมณ์อย่างกับพวกมาเฟียก็ไม่ปาน
มาเฟียเหรอ? เธอฉุกคิดคำนี้ได้ รีบควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายที่ทิ้งไว้ในรถ เจอปุ๊บก็กดเบอร์โทรไปหาคุณย่า
[ว่าไงหลาน อย่าบอกนะว่าใครรังแก]
“คุณย่าอย่าเพิ่งถามค่ะ ช่วยอะไรหนูหน่อยได้ไหม”
[หือ? ว่ามาสิ]
“ต้องมีคนสืบข้อมูลหนูแน่ ๆ คุณย่าช่วยให้ใครปลอมข้อมูลของหนูหน่อย”
[ใครกันกล้ามาสืบข้อมูลหลานสาวฉัน]
“หนูก็ไม่รู้ แต่เอาเป็นว่าอย่าให้ใครสืบเรื่องหนูได้ก็แล้วกันค่ะ” เสียงหวานออดอ้อนใส่ย่า รู้อยู่แล้วว่าเงินแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง แค่ย่าเอ่ยปากคำเดียวก็มีคนพร้อมจะทำงานให้
[ก็ได้ ย่าจะจัดการให้]
“ขอบคุณค่ะ อ้อ! อีกอย่างคืนนี้หนูไม่กลับบ้านนะ”
[ทำไมล่ะ วันนี้เราไปก่อกวนงานแต่งไม่ใช่หรือไง ย่าอยากรู้ว่าทำอะไรบ้าง]
“พรุ่งนี้ก็เป็นข่าวดังแล้วคุณย่า ไม่ต้องให้หนูเล่าหรอก แค่นี้นะคะหนูจะขับรถ” เอ่ยจบก็กดวางสายเลย ขืนคุยต่อมีหวังโดนย่าคะยั้นคะยอให้กลับบ้านแน่
รถเก๋งคันสีดำขับออกมาจากโรงแรมมุ่งหน้าสู่คอนโดฯ แถวลาดพร้าวตึกสูงในโครงการดังเป็นสถานที่ที่เจนิสมาบ่อย พนักงานรวมไปถึงเจ้าหน้าที่ประจำตึกยอมให้เธอเข้ามาโดยง่าย เพราะหนึ่งห้องในนี้มีเธอเป็นเจ้าของ
ชั้นสามสิบสี่
ร่างบางยืนเคาะประตูอยู่หน้าห้องหมายเลขสามสี่สองห้า ไม่นานคนในห้องก็เปิดประตูให้
“ทำไมเจ๊มา...ดึก...” พิมคือคนอาศัยอยู่ในห้องนี้ เปิดมาเห็นสภาพเจ้านายก็อดไม่ได้ที่จะมองตั้งแต่หัวจรดเท้า รู้จักกันมาเป็นปีก็เพิ่งเห็นพี่ที่นับถือแต่งตัวสกปรก...ไม่สิ! เหมือนชุดคลุมท้องเลยต่างหาก
“ขอเข้าไปหน่อยสิ” เจ้าของเสียงไม่รอให้พิมอนุญาต เดินเบี่ยงเข้ามานั่งบนโซฟาตัวยาววางตัวเป็นเจ้าของห้อง ใช่! มันเป็นห้องของเจนิสจริง ๆ ส่วนพิมก็แค่คนเช่าเท่านั้น
“มีเรื่องอะไรเจ๊” คนถามปิดประตูเสร็จก็เดินตามมานั่งติดกัน คนมาใหม่เล่าเรื่องที่ตนเพิ่งไปทำมาให้ลูกจ้างสะใจเล่น ซึ่งทั้งคู่เข้าขากันด่าไปหัวเราะไป จนกระทั่งเจนิสเป็นฝ่ายเงียบก่อน เมื่อภาพใบหน้าคนฉกจูบผุดขึ้นมา
“เป็นไรพี่เจนิสทำไมเงียบไปล่ะ”
“ไม่มีไร ว่าแต่งานของเรารอบหน้าทำที่ไหนดี”
“ไม่มีปัญหา เรื่องสถานที่ไว้ใจอีพิมคนนี้ค่ะ”
“ดี ๆ คืนนี้ฉันนอนนี่ก็แล้วกัน ขี้เกียจกลับบ้าน”
“ตามสบายเลยเจ๊”
ทั้งคู่ไม่ได้นอนเตียงเดียวกัน เพราะที่นี่มีสองห้องนอน เจนิสมีไว้เพื่อมาพักผ่อนครั้งคราว ส่วนมากมีแต่พิมที่อยู่แต่หล่อนไม่เคยเอาผู้ชายมานอนด้วยเพราะเป็นกฎเหล็กที่เจนิสตั้งขึ้น เธอไม่ชอบเวลาให้คนแปลกหน้ายุ่มย่ามในพื้นที่ของตัวเอง
+++++++++
จะรู้ตัวไหมเจนิส ตอนนี้มีคนจ้องเธออยู่ ลุงก็อย่าทำอะไรน้องนะ น้องเจ็บมามากแล้ว
- Writer
