DEVRAN
İçimdeki tüm duygular bir kabın içindeki su misali boşalmış gibi hissettim. Kendini hissettiren tek duygu endişe ve korkudan ibaretti.
Hatice'nin önünde yere diz çökmüş yüzünü izliyor ve bir tepki görme umuduyla çırpınıp duruyordum. Minibüs yerine diğer arabalardan biriyle daha mı hızlı giderdik acaba?
Aklım tüm kötü olasılıkları bir matematik hesabı gibi zihnimde sıraya koyarken bir elim sürekli Hatice'nin kokusuna doyduğum boynundaydı. Burnumu gömüp kokusunu içine çektiğim o güzel boynunda sürekli nabzını yoklamak, ölüm ile yaşam çizgisi gibiydi benim için.
Olasılıklardan nefret ettim, çizgilerden de…
Ben ömrümde hiç kaybetme korkusu yaşamış biri değildim. Ölse kahrından ölecek, dünyayı yakacak kadar birine bağlılığı hiç hissetmemişim, yeni anlıyordum.
Aklım ihtimaller çem
