DEVRAN
“Bence yemek yemeliyiz,” dedim ciddi bir sesle. Başka ne diyeceğimi bilememiştim çünkü. Bazı anlarda insan şuurunu kaybedercesine aptallaşabiliyordu. Ağzımdan kötü bir laf çıkmasın diye onu anlamaya çalışıyor fakat nasıl sakinleştirmem, aklını nasıl başına getirmem gerektiğini de bilmiyordum.
“Ben ne diyorum, sen ne diyorsun!” dedi gülmeye benzer ağlamaklı sesler çıkarırken.
Net olan bir şey varsa karım kafayı yemişti.
Ya da sabahtan beri midesiyle birlikte beynini de kusmuştu. Çünkü ilk duyduğu andan beri sevindiği, gözlerinin içini güldüren bebek haberi sanki şu andan itibaren bir felaket haberiymiş gibi davranıyordu.
Normal değildi hem de hiç…
“Biraz önce acıktım demiştin,” dedim düz bir sesle. “Önce bir yemek yiyelim. Beynimize biraz kan ve protein gitsin. Ardından tekra
