เสียงส้นรองเท้าสูงกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อน ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก… ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์
คุณหญิงพัชรีก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าตึงเครียด ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งกลางโซฟาหลุยส์อย่างผู้มีอำนาจที่สุดในบ้าน ดวงตาคมกริบจ้องไปยังราวบันไดไม้สักด้านบน เมื่อเห็นเงาของลูกชายกำลังจะเดินผ่าน
“คิริว!” เสียงเรียกดังชัด “จะไปไหน มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน!”
คิริวชะงักฝีเท้าทันที เขาหันกลับมาช้า ๆ สีหน้าเรียบนิ่ง แต่ในแววตาแฝงไว้ด้วยความระวัง
ข้าง ๆ เขา อัญชัน ที่เดินตามมาเงียบ ๆ ทำท่าจะพูดอะไร แต่คิริวเอื้อมมือแตะต้นแขนเธอเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงนุ่มแต่แน่วแน่
“ขึ้นไปรอพี่ด้านบนก่อน เดี๋ยวพี่ตามขึ้นไปนะ”
อัญชันพยักหน้าช้า ๆ “ค่ะ…”
น้ำเสียงอ่อนลง แต่ยังเต็มไปด้วยความกังวล
เมื่ออัญชันหันหลังเดินขึ้นไปจนลับสายตา ความเงียบก็เข้าปกคลุมทั่วห้องอีกครั้ง
คุณหญิงพัชรีเอนตัวพิงพนัก โอบแขนไว้ที่อก ดวงตาคมมองล
